[طبق معمول یک صبح در مرکز کارآفرینی، با نان بربری‌های محمد حبیبی شروع شد. با سختگیری‌ها در ورود دانشجویان به دانشگاه، تعداد خیلی کمی از بچه‌ها که مجوز داشتند آمدند. نظرشان به اتاق شیشه‌ای مرکز جلب شد که مخصوص مشاوره و منتورینگ استارتاپ‌ها بود. زهرا سلطانی‌فر(منتور مرکز) از ابتدای صبح در حال منتورینگ برای یکی از اساتید دانشکده مهندسی صنایع دانشگاه بود.]
مانی بابایی: جدی می‌گین؟ هنوز کسی اینجا میاد ایده خودشو مطرح کنه؟ الان دیگه تو این اوضاع، کی می‌خواد کسب‌وکار راه بندازه؟
ترنم معینی:خب ببین... شاید الان کمتر بیان، ولی اتفاقاً الان بیشتر از همیشه بهش نیاز داریم. همین بحران‌ها باعث میشه کلی فرصت کشف نشده بیاد وسط.
محمدحسین خاکپور: من می‌فهمم چی می‌گی، ترنم. ولی بذار واقع‌بین باشیم. آدم وقتی توی باتلاق گیر کرده، قبل از دویدن باید مطمئن شه اصلاً زمینی زیر پاش هست یا نه.
زهرا اسماعیلی: ولی من فکر می‌کنم این دقیقاً همون وقتیه که باید حرکت کرد. اینکه اوضاع سخت شده، دلیل نمی‌شه تسلیم شی. ما برای همین مرکز داریم دیگه. همین اتاق شیشه‌ای، همین مشاوره‌ها، یعنی هنوز یه نوری هست.
مانی: با احترام، ولی من فکر می‌کنم اینا بیشتر امیدهای تزئینی و لوکس هستن. الان نه سرمایه هست، نه بازار قابل پیش‌بینی. استارتاپ تو این فضا بیشتر شبیه شوخیه.
ترنم: خب مگه همیشه باید همه‌چی آماده باشه؟ من دیشب یه ایده به ذهنم رسید درباره پلتفرم فروش دست‌سازهای محلی، که بدون هزینه بالا بشه راهش انداخت.
محمدحسین: ترنم جان، ایده خوبه، ولی مهم‌تر از اون اینه که بفهمیم کجای بازی هستیم. کارآفرینی الان یه جور جنگه. با دشمنی به اسم ابهام، بی‌ثباتی و کم‌اعتمادی.
زهرا: و توی هر جنگی، یه عده هستن که با سلاح میان، یه عده هم فقط با ایمان. شاید کارآفرین امروز، جنگجویی باشه که هیچ سلاحی نداره جز باورش.
مانی: باور نون و آب نمی‌شه! واقعاً با دست خالی قراره چی بسازیم؟
محمدحسین: سؤال خوبیه. ولی شاید مسئله این نباشه که چی بسازیم، بلکه اینکه چطور بی‌سلاح، با فکر و تیم، وارد میدان بشیم. شاید قراره مدل جدیدی از جنگجو باشیم.
ترنم: پس بریم از همین اتاق شیشه‌ای شروع کنیم. بذار اینجا بشه پناهگاه جنگجوهای بی‌سلاح.
نه برای قهرمان‌بازی، فقط برای شروع کردن. حتی اگه کوچیک باشه. حتی اگه آخر مسیر کاملا گنگ باشه.
زهرا: من پایه‌ام. حتی اگه فقط یه تیم در ماه بیاد اینجا. همون یه تیم شاید فردا یه نور باشه توی این مه.
مانی: (مکثی طولانی، بعد لبخند) اگه قراره جنگجو باشیم... خب، باشیم. خصوصا که قراره باور ما تنها سلاح‌مون باشه!
[ناخودآگاه نگاه همه به داخل اتاق شیشه‌ای جلب شد. برق شوقی که در چشمان استاد صاحب ایده بود به وضوح نمایان شده بود. جنگجویی با سلاحی خاص، به نام باور]
