[مرکز کارآفرینی بعد از ۱۲ روز جنگ و سختگیری‌های دانشگاه در ورود افراد، دوباره میزبان دانشجوها شده بود. بوی چای تازه آقای زارعی از کافه می‌آمد ولی هوا هنوز سنگین بود. همه تازه به دانشگاه برگشته بودند؛ هرکس با خاطرات و ترس‌هایی مواجه شده بود. گوشه سالن، آیدا و مصباح در حال بریدت یونولیت‌ها بودند. چیزی شبیه یک درخت شکل گرفته بود.]
حسنا (با تعجب): جدی؟ شما الان نشستین درخت یونولیتی می‌سازین؟ بعد از این همه اتفاق؟
علی: آره واقعاً… مگه قراره این چی‌هارو نجات بده یا عوض کنه؟
آیدا (بدون این‌که سرشو بلند کنه): شاید هیچ‌چیو نجات نده… ولی می‌سازه، و ساختن خودش یه جور جواب دادنه.
مصباح: من قبل جنگم این‌جوری فکر می‌کردم که «حالا بسازیم که چی بشه؟» ولی وسط اون شلوغی‌ها فهمیدم اگه نسازی، می‌پُکی.
حسنا: ولی خب واقعیت اینه که ممکنه دوباره همه‌چی خراب شه. اون‌وقت این درخت چی میشه؟
علی: دقیقاً! سوال من همینه… آخرش چی میشه؟
آیدا: شاید آخرش هیچی نشه. ولی وسطش چرا… وسطش آرامش میده، وسطش یادمون میده که هنوز میشه شکل داد، هنوز میشه تغییر داد، حتی اگه اندازه یه تکه یونولیت باشه.
مصباح: من توی جنگ دیدم چطوری مرکز با برنامه‌های آنلاینی که داشت آدما رو دور هم جمع و چه حس خوبی داد. چه خلاقیتایی که خود بچه‌ها توی اون ۱۲ روز جنگ زدن. این، به نظرم جواب همون «آخرش چی میشه؟» هست.
علی: نمی‌دونم… به‌نظرم داریم خودمون رو گول می‌زنیم.
حسنا: آره… من می‌ترسم که این کارها باعث شه حواسمون از خطر واقعی پرت شه. ممکنه یه جنگ دیگه داشته باشیم!
آیدا: ولی شاید این همون چیزیه که باید باشه… یه وقفه کوتاه وسط این همه فشار. چون آدم بدون این وقفه‌ها دوام نمیاره.
مصباح: ببینید… ما توی جنگ، ساختن رو دیدیم. نه ساختمونای بزرگ، نه پروژه‌های عظیم… چیزای کوچیک. یه جعبه نون، یه دیوار کوتاه، یه درخت کوچیک که بچه‌ها خودشون کشیدن رو دیوار. همون چیزای کوچیک، امید رو قاطی خاکستر نگه داشت.
علی: ولی امید هم خرج داره… انرژی، وقت، حتی دل بستن.
آیدا: و ناامیدی خرجش بیشتره.
[چند لحظه سکوت. صدای برش یونولیت و بوی اسپری رنگ در فضا می‌پیچد. حسنا ناخودآگاه دست می‌برد و یکی از تکه‌های کوچک را در قاب درخت جاسازی می‌کند.]
حسنا (آهسته): خب… شاید بد نباشه امتحان کنیم.
علی (با خنده): ولی من قول نمی‌دم خوشگل دربیاد.
مصباح: مهم نیست. مهم اینه که وقتی جنگ بعدی هم تموم شد، یکی اینجا باشه که بگه: «وسطش هم ساختیم.»
[همه نگاهشان به سمت درخت نصفه‌کاره است. هنوز ناقص بود، ولی شکل اصلی داشت کم‌کم پیدا می‌شد. این درخت همین الان هم در مرکز کارآفرینی است. پشت اتاق شیشه‌ای منتورینگ.]
