از گذشته که دانشگاه در ایران بر اساس مدلهای مطرح دنیا تاسیس شده، همواره کارآموزی نقش مهمی در آن داشته است. دکتر سهرابپور که در دانشکده فنی دانشگاه تهران درس میخوانده، در کتاب خاطراتش مینویسد ما دو کارآموزی سفت و سخت در مکانیک دانشکده فنی تهران داشتیم بهطوریکه دانشگاه مشخص میکرد به چه شرکتهایی برویم؛ حتی اگر داخل تهران نباشد و مجبور به رفتن میشدیم.
اما متاسفانه الان برخی دانشجویان به کارآموزی به چشم اتفاق سرسری نگاه میکنند و همه توجهشان تمام کردنش است؛ روی صحبتم با همین افراد است که مطمئن باشند، ضرر میکنند و خلاء کار در دانشگاه که باید در صنعت کسب شود را از دست میدهند. ایبسا میتوانستند در همان شرکت مشغول به کار شده و ادامه بدهند اما با این نگاه، آن را از دست خواهند داد.یکی دیگر از ضعفها، کمتوجهی به اطلاعیههای کارآموزیست که خواندنشان میتواند بسیار راهگشا باشد.
ضعف دیگر دانشجوها این است خود را طوری به شرکت ارائه میکنند که انگار چندان جدی نیستند؛ در این صورت مدیران هم حساب ویژهای روی دانشجوها باز نمیکنند؛ باید وقتی به مجموعه میروید، تمایل به کارهای اساسی نشان دهید تا روی شما حساب ویژه باز کنند.
ز طرفی گزارشنویسی بچهها هم برخلاف چیزی که باید باشد، حرفهای، دقیق و با ادبیات مناسب نیست و در همین نقاط کارآموزی افراد میتوانند حرفهای بودن و منظم بودن گزارش را یاد بگیرند.
مشکل بعدی هم این است که چون اکثراً در دانشگاه بودند، نحوه تعامل با مدیر، ارتباط با همکاران، حضور در شرکت و... را یاد نگرفتند و ضعف جدی دارند و چون موضوع مهمی در آینده است، فرصت خوبیست این مشکل را رفع کنند.از سوی دیگر هم شرکتها فاصله مکانی دوری دارند و برای بچهها سخت است اما توجیه نیست و یادگیری یک حرفه، ارزش بالایی نسبت به سختیها دارد و همین هم برای دانشجوها یک درس است. از طرفی شرکتها هم دید خوبی به کارآموزها ندارند؛ پیشنهاد ما هم همیشه این است که اگر دانشجوها با این مشکل مواجه شدند، با استاد مطرح کنند تا در تعامل با شرکت، دانشجو را به بخشهای جدی وارد کنند.
در ضلع سوم یعنی استاد هم این دانشجوست که باید به علت مشغلههای اساتید، از استاد استفاده کند چون استاد نقش کلیدی دارد و میتواند راهنمایی خوبی انجام دهد؛ ارتباط با شرکت و مسئول کارآموزی هم استاد میتواند نقش محوری داشته باشد.
دکتر کیوان محمدی | استاد دانشکده مهندسی مکانیک