«رحیم جان مردم رو توی خیابون دارن به رگبار میبندن؛ بهخدا شرمم میاد هیچ غلطی نمیکنم. منافقه رفته مغازه یارو گفته: «آقا کش داری؟» مغازدار هم گفته: «بله» پیرمرد خم شده کش رو برداره بده به مشتری، طرف تیر زده خلاصش کرده. خب بیشرف بیا با من بجنگ!
رحیم بهخدا دختره هنوز 5 سالش نشده بود...»
این گفتگویی از «ماجرای نیمروز» بود که روزهای تاریک قتل عام مردم توسط آنها را به تصویر میکشد. روزهایی که هرچه لیست جنایتهایشان را مرور کنیم، کاغذ و قلم کم میآید؛ نمونههایش هم کشتار مردم تهران، اهواز، قم، اصفهان، کرمانشاه و... آنهم توسط آنهایی که ادعایشان مقابله با حکومت تازه مستقر شده بود، اما عملشان، حرفهای دیگری میزد.

در ابتدا «سازمان منافقین» حرکتی بود از شعار مبارزه مسلحانه علیه امپریالیسم که با انحرافات تغییر ایدئولوژی به «منافقین» پسا انقلاب تبدیل شدند و امروزه با همین جنایتها یادآوری میشوند.
هسته اصلی سازمان از دانشکده فنی و کشاورزی دانشگاه تهران، پلیتکنیک و آریامهر شکل گرفت. از دانشگاه صنعتی آریامهر، علی باکری، مجید شریف واقفی، مرتضی صمدیه لباف، بهرام آرام و وحید افراخته عضو این سازمان بودند.
در ابتدا این سازمان حجم مطالعاتی بالایی روی کتب فکری مارکسیستی و اسلامی داشت؛ اما بعد از ناکافی دیدن مبارزه اصلاحطلبانه نهضت آزادی و دیدن کشتار خونین ۱۵ خرداد ۴۲، مبارزه مسالمتآمیز و قانونی با پهلوی را بینتیجه دانستند و دست به سلاح شد.
با جدیتر شدن مبارزه، نفوذ و نظارت ساواک بر این تشکیلات بیشتر شد. ضربات پیدرپی به مجاهدین در فاصله شهریور تا آبان ۵۰ شرایط جدیدی را برای رهبران آزاد یا زندانیاش پدید آورد. اکثر بنیانگذاران یا دستگیر شدند یا نسخه اعدام برایشان پیچیده شد و سرنوشت سازمان به دست افرادی مثل تقی شهرام افتاد.
شهرام جزء دستگیرشدگان شهریور 50 بود که به ده سال زندان محکوم و به زندان ساری منتقل شد. آنجا با حسین عزتی از گروه مارکسیستی ستاره سرخ نشست و برخواست کرد و در شرایطی که افراد زندانی از ابراز عقایدشان هراس داشتند و نماز و قرآن و نهجالبلاغه و...شان رنگ و بوی واقعی ندارد، نتیجه گرفت که کارکرد مذهب در سازمان، موفق نبوده و با آن نمیتوان تا آخر راه را رفت.
تفکرات شهرام، آرام آرام در دل اعضای سازمان راه پیدا کرد و کتابی به نام تغییر مواضع ایدئولوژیک نوشته و رسما سازمان را تشکیلاتی مارکسیستی نامید.
این در شرایطی بود که بعضیها رویه محافظهکارانه را ادامه دادند اما آنها که رسماً هویت مارکسیستی خود را اعلام کرده و از بیرون زندان هم توسط سازمان حمایت میشدند، میگفتند دیگر برخلاف اشتباهات گذشته، نماز سیاسی نمیخوانیم.
سازمان بعد از اعلام رسمی مارکسیستی شدنش، چند عملیات انجام میدهد تا آنرا نتیجه تغییر عقاید اعلام کنند و بگویند پیش از این، مذهب دست و پایشان را بسته بود.
آنها سه قشر دانشجو، روحانی و بازاری را به عنوان حاضر در صحنه مبارزه میدیدند و معتقد بودند هرکسی حاضر نیست موقعیت اجتماعیاش را به خطر بیندازد. معتقد بودند اگر لازم باشد، سرمایهدار میتواند با روحانی علیه ما متحد شود پس نباید بگذاریم قشر بازاری و روحانی رشته مبارزه را دست بگیرند، اما در مواقع لزوم از آنها استفاده خواهیم کرد.
آنها برای توضیح ایدئولوژی به دیگران هم مشکل داشتند. از طرفی به دنبال جذب دانشجویان و روشنفکران چپ بودند و از طرفی نمیخواستند روحانی و بازاری را از دست بدهند و میان مذهب و کمونیسم دست و پا میزدند. درنتیجه باید برای ایدئولوژی، توجیه علمی میساختند و این التقاط طرز تفکر مارکسیسم با زیر بنای ظاهری اسلام همراه و دامنگیرشان شد.
یک بام و دو هوا یعنی خطاب به مردم از برقراری حکومت اسلامی و جامعه بیطبقه توحیدی میگفتند؛ مقابل مارکسیستها و چپها هم هدفشان را مبارزه با امپریالیسم مینامیدند. از قرآن هم بیشتر آیات جهاد و شهادتش را قبول داشته و به آیات اخلاقی، انسانی و حتی اقتصادیاش توجه نمیکردند. توصیفات منافقان را هم فراموش کرده و رفتهرفته برازنده لقب «منافقین» شدند.
کمی بعد از تغییر ایدئولوژی، گروهی از جوانان مسلمان مثل مجید شریف واقفی و مرتضی صمدیه از سازمان خارج شده و به دستور سرکردگان آن، ترور شدند. بعضی هم مثل لطف ا... میثمی، گروه نهضت مجاهدین را به وجود آوردند. عدهای دیگر به رهبری حسین روحانی هم گروهک پیکار در راه آزادی طبقه کارگر را راه انداختند.
با پیروزی انقلاب، سازمان از عدم تحقق اهدافش خوشحال نبود و ماهیتش را پنهان کرد و دست به طرح شعارهای جوانپسند زد تا افراد پرشور سیاسی را جذب کند. رهبری سازمان به دست مسعود رجوی افتاد. در همهپرسی نظام و تصویب قانون اساسی شرکت کردند ولی طبق اعلامیهشان، به جمهوری اسلامی قشر روحانی رای ندادند اما وقتی نتوانستند حرفشان را به کرسی بنشانند، اعلان جنگ مسلحانه با نظام کردند ولی مردم بیگناه قربانیشان شدند.
رجوی و بنیصدر، به فرانسه رفتند تا مرحله جدیدی از طراحیها را پیاده کنند. تمایل به صدام حسین که در حال جنگ با ایران بود و خبررسانی به رژیم بعث هم مهر پایان چهره نیمه موجه سالهای قبلشان بود. نقطه اوجش هم عملیات مرصاد است که مرداد ۶۷ علیه مردم از کرمانشاه رقم خورد اما با شکست در بازیدراز راهی پادگان اشرف شده و سپس به آلبانی فرار کردند.

جنگ که تمام شد، از ترور اشخاص به ترور افکار تغییر رویکرد داده و کمپینسازی در فضای مجازی و از تحریمهای گوناگون علیه ایران را برپا کردند؛ ارتباطات مختلف برای خرابکاری در کشور، قتلهای هدفمند و شایعهسازی و تلاش برای ایجاد اجماع بینالمللی باعث شد تا هیچ وقت نتوانند در دل مردم جایی داشته باشند و حضوری و مجازی نمودهای مختلف این نفرت را توسط مردم دریافت کنند؛ مردمی که سالها داغ جنایتها و کشتارهای دهه شصت این گروه را با چشم دیده یا از بزرگترهایشان شنیدند، هیچگاه نتوانستند به آنها اعتماد کرده و روی حرفهایشان حساب باز کنند؛ نفرتی که در آینده هم شدیدتر از این، ادامه خواهد داشت.

محمدحسین تاجمحمدی | ۱۴۰۲ فیزیک