هفتهی دوم اردیبهشت غرفهای با شمایل ذوزنقه، مقابل جباری توجهم را جلب میکند. بنری حدودا ۲ در ۳ و پسری رو به سوی کوه با سوالات عجیب غریبش در ابرهای اطراف ذهن.

دانشگاه، ربات، کارخانه! احتمالا دارند میگوید دانشگاه تو را ربات میکند! بد هم نمیگوید. تمامش ددلاین و ددلاین و ددلاین. خسته از روزمرگیهای پر فشار جلوتر رفتم تا ببینم حرف حاضرین غرفه دقیقاً چیست؟
«این بزرگترین اردوی علمی-فناوری کشوره.»
حدس زدم بازارگرمی میکنند. حوصله کردم و بیشتر گوش دادم. لابهلای پرچانگیها، گفت قرار است در سه روز اردو از صنایع مرتبط با رشته بازدید کنیم. گفتم بد نیست حالوهوایی عوض کنم و کمی هم آیندهی خودم را به تماشا بنشینم.
دوشنبه ۲۹ اردیبهشت افتتاحیه اردو برگزار شد. با روح الله رحمانی، احسان ایرانمنش و محمدحسن نیلی. سومی را خیلی نمیشناختم. زندگی اولی هم غیر قابل هضم بود. غیر از خواندن سوره حمد با لهجهی آمریکن، آمازون و مایکروسافت را ول کرده بود برای ساخت تمدن ایرانی اسلامیاش(!) به ایران برگشته بود.
ایرانمنش هم حرفهای جالبی زد. از دو راهی پیش روی آدمها برای موفق شدن؛ راه سخت و راه آسان و اردویی که قرار بود راه دومیها را ببینیم.
سهشنبه ۷.۵ صبح گفتند دانشگاه باشیم. پذیرش شدیم و هر رشته یک اتوبوس شد. با دیدن تعداد اتوبوسها با خودم گفتم حتی اگر بزرگترین نباشه، خیلی بزرگ است!
سین اردو اعلام شد: دو بازدید در تهران و بعدش هم حرکت به سمت اصفهان؛ بازدید اول ما، سایت هستهای شهید شهریاری بود. یکی از شهدایی که برای صنعت هستهای فدا شده بودند. همونطور که گفته شده بود، هر رشته بازدیدهای مختص خودش را داشت. بعدا فهمیدم بعضی رشتهها از شهر موشکی بازدید کرده بودند. نوبت باطریسازی توان بود که باتریهای لیتیومی تولید میکرد. آدمهای عادی و بیدغدغه، با آرامش و پشت میز. انگار نه انگار بقیه دنیا چه خبر است. یعنی اگر کسانی نباشند که موضوعات را گردن بگیرند، کندتر از چیزی که هست حرکت خواهیم کرد.
راه افتادیم سمت اصفهان. صبح که پاشدم، تازه فهمیدم عجب اردوگاهی آمدهایم. همه چیز داشت. چمن، پارک، سالن فوتسال، استخر... بعد از دو بازدید چهارشنبه، با سال بالاییها درباره آینده و کارهایی که میشود در دوره دانشجویی کرد، گپ زدیم. سلامی هم خدمت امکانات اردوگاه عرض کردم و خستگی اتوبوس را هم از تن به در!
صبح پنجشنبه آخرین بازدید و البته عجیبترینش بود. بهیار صنعت! در طبقه اول، شتابدهنده الکترونی میساختند در حالیکه در زیرزمین در حال ساختن جت ۸ نفره بودند. به کمک شتابدهنده، دستگاه ایکسری کانتینری و سی تی اسکن هم ساخته بودند و عجیبتر اینکه برخی پردازندههای دستگاههاشان را هم خودشان میساختند. یک کارگاه لایهنشانی هم برای ما برگزار کردند.
نوید نجاتبخش مدیرعاملش از همانهایی بود که راه سخت را انتخاب کرده بود که به نظرم ارزشش را داشت!
عصر پنجشنبه، اردوگاه میزبان یک نشست با اعضای اندیشکده بود. درباره استعمار و اینکه چطور غرب تا این حد از ما جلو زد و البته اینکه حالا چه میشود کرد؟
جمعه صبح هم اختتامیه با حضور چند نفر از همین فناورهایی که انتخابشان راه سخت بود، برگزار شد. نقش جهان هم آخرین تصویری بود که از اصفهان در ذهنم نقش بست و سوار اتوبوس شدم تا دوباره به تهران و زندگی سابق برگردم.
اما انگار نمیخواستم زندگی قبلی را داشته باشم. این همه ددلاین زدن برای نمره گرفتن حس ناکافی بودن به من میداد. اگرچه مشتاق بودم راه سخت را بروم ولی هنوز دو دل بودم. خدا را چه دیدید؟ شاید ۱۰ سال دیگر یک ورودی ۱۴۱۳ سراغ من آمد تا برایش از راه موفق شدن صحبت کنم...