کارآموزی فرصتی بینظیر برای تجربهکردن محیط صنعتی است. حال و هوایی که متأسفانه بهخودیخود در دانشگاه ردی از آن نیست. مانند بسیاری از استاد و دانشجو و صنعتگر و مدیر آموزشی، درباره اهمیت و فواید جدیگرفتن آن، در این پرونده گفته شده است. اما گویا کمتر کسی درباره آن روی سکه صحبت میکند. اینکه چطور گاهی همان استاد و صنعتگر و مدیر آموزشی دانشگاه، دانشجو را موجودی سربار و مزاحم میبینند و میخواهند زودتر «کارآموزیاش را بکند و برود!»
رای پیداکردن نشانههای این نگاه، نیاز نیست زیاد بگردید. دانشگاهی که میداند فلان درصد دانشجویانش خوابگاهی هستند و تقریباً همه دانشجویان سعی میکنند کارآموزی خود را در تابستان بگذرانند تا در ترمهای تحصیلی خود دچار مشکل نشوند، بااینحال، فکری برای وعدههای تابستان دانشجویان کارآموز نمیکند و با هزار منت، صرفاً خوابگاه را در اختیارشان میگذارد، آیا میتواند ادعا کند که به فکر ارتباط با صنعت دانشجویان است؟ بسیاری از دانشجویان خوابگاهی، معیار انتخاب محل کارآموزیشان نه کیفیت آموزشی بلکه «حقوق داشتن» و یا بدتر از آن «ناهار داشتن» شرکت است تا بتوانند از هزینهای که به خانوادهشان فقط برای خوردوخوراک تحمیل میکنند، بکاهند.
وضعیت شرکتها هم دستکمی از دانشگاه ندارد. در بیشتر شرکتها، اصلاً برنامهای برای کارآموز وجود ندارد. دانشجو، در بهترین حالت، مسئول مطالعه بولتنها، ترجمه کاتالوگ محصولات، تهیه پاورپوینت ارائه محصولات و در بهترین حالت مسئول خرید قطعات بیاهمیت فلان پروژه جانبی شرکت میشود. از طرف دیگر، در معدود شرکتهایی که اینگونه نیست، چند سالی است که به علت کمبود نیروی کار، تعهد استخدام بعد از کارآموزی از دانشجو گرفتن رواج پیدا کرده! چرا که شرکت حاضر نیست زمان و انرژی خود را صرف آموزش فردی کند که برای او سودی ندارد. در این میان هم دانشجویان میان فروش آینده خود و یا اتلاف عمر خویش، باید انتخاب کنند.
امین زمانی | 1400 مهندسی برق