
مسافرت همیشه هم که نگوییم، بیشتر اوقات لذتبخش است؛ میروی چند روزی از روزمرگی و دوندگی از خروسخوان تا بوق آن باوفا رها میشوی، تجربه میکنی، آدمهای جدید با روایتهای متفاوت میبینی، طعمها و رنگها و بوهای جدید میچشی، روحت یا هرچه پیش خودت اسمش گذاشتهای، صیقلی میخورد و صفایی میگیرد و به قول این مدرسان انگیزشی، با کلی انرژی تازه و انگیزه گیرکرده در گلو برمیگردی سر همان همیشگی که از دستش فرار کرده بودی. درست است، مسافرت همه اینها را برای مسافر دارد و ای بسا سوغات و تحفهای هم به یادگار ولی هر مسافری از بهترین سفر زندگیاش هم که برمیگردد، همین که کلید میاندازد و در خانه خودش را باز میکند، یعنی همانجایی که حس تعلق بهش دارد و مال خودش میداند، یک «آخیش»ی از ته دل میگوید که بدون اغراق با کل لذت همان بهترین سفر زندگیاش برابری میکند. خانه است دیگر، بهش میگویند مسکن و حتی اگر بالای پشت بام و زیر سقف آسمان هم باشد، قرار است آرامشت را تأمین کند. یکبار در جایی میخواندم حتی کارتنخوابهای کنار پارک و خیابان هم به همان چهار تکه کارتن حسی مثل خانه دارند و جدایی از همان چهار تکه هم برایشان سخت است و طعم فراق را زیر زبانشان میآورد.
گفتم فراق، فراق زیاد داریم ولی فراق از خانه چیز دیگریست، فراق از خانه مثل فراق از خود میماند، فراق از درون، فراق چیزی که از ازل با آن انس داشتی و حالا گمش کردهای. آن «آخیش»ی که مسافر وقتی کلید میاندازد و دوباره پا درون خانه خودش میگذارد، میگوید گمانم به خاطر وصال بعد از همین فراق است، فراق از خانه شاید در لابهلای گشتوگذار مسافر چند روزی خودش را نشان ندهد ولی همین که زرقوبرق این گشتوگذار رنگ ببازد، فراق خانه دلت را آنچنان بهم میپیچاند که فقط خانه خودت میتواند آرامت کند. شاید به خاطر همین باشد که مسافرت عزیز است مثل نفس، خفه سازد اگر بروی و دیگر برنگردی.
امسال و در این روزهایی که هیچجایش به سالهای قبل و شاید بعدش نمیماند، خیلیهامان فراق خانه را داریم لحظه لحظه و با هر نفسی که فرو میدهیم، میچشیم. اصلا هوای شهر بوی فراق خانه میدهد. تایملاین توییتر و فید اینستاگرام و کانالهای تلگرامی و صفحه تلویزیون هم انگار پدرکشتگی دارند با ما و دقیقه به دقیقه تصویر و صدای خانه را نشان میدهند، خانههایی که این مرزهای رسمی ما را انداختهاند اینور و آنها را آنور. ولی خیالی نیست، آخرش دوباره برمیگردیم به خانهمان و دست روی سینه سلامی میدهیم و آخیشی از ته دل میگوییم، آن هم با لب خشک و موهای ژولیده و صورت خاکی و پاهای تاولزده.