
ترم بهار، کوتاهتر از کوتاه
راستش برای مایی که آمده بودیم در روزهای بعد از ۸۸ (سخت نگیرید، واقعا ۹۱ هنوز بعد از ۸۸ به حساب میآمد) سرمان را پایین بیندازیم و درسمان را بخوانیم، کوتاه شدن دو هفتهای دومین ترممان در شریف قرار بود تنها عایدیمان از انتخابات باشد. بدون تعارف وزارت علوم از تکرار ۸۸، هرچند در ابعادی کوچکتر ترس داشت و به همین خاطر در بخشنامهای به دانشگاهها تأکید کرده بود که امتحاناتشان را قبل یا بعد از انتخابات برگزار کنند و موقع انتخابات در دانشگاه را ببندند. اوایل اینطور به گوش میرسید که شریف راه خودش را میرود و از بخشنامه وزارت علوم تبعیت نمیکند، اما اواخر فروردین شورای دانشگاه تصویب کرد که بازه امتحانات قبل از انتخابات است. به این ترتیب فکر میکنم ما بچههای مکانیک که چهارشنبه عصر امتحان استاتیک داشتیم، آخرین دانشجوهایی بودیم که از در دانشگاه خارج شدیم و حتی مجبورمان کردند همان عصر وسایلمان را هم از خوابگاه جمع کنیم و برویم پی کار و زندگیمان. ترمهای بهار هیچکس هم کاری به کارشان نداشته باشد، در حالی که سر کلاسها خواب هوش از سر آدم میپراند، به سرعت رگبارهای بهاری میگذرند، حالا آن ترم دو هفته هم از تهشان زده بودند تا عیش ما ترم دومیها با درسهایی که غوره نشده، مویز شدند، کوک کوک شود.


آن عصر کسی فکرش را نمیکرد
البته هرقدر هم ما میخواستیم بیسروصدا و سرپایین فقط درسمان را بخوانیم، آن معدود بارهایی که سربههوا میشدیم و سری میچرخاندیم و پوسترها را میدیدیم، کمی دلمان میرفت و ناخنکی به اردیبهشت انتخاباتی شریف میزدیم. در روزهای تعلیق انجمن اسلامی، بود و نبود فضای سیاسی رسمی گره میخورد به بسیج و معاونت فرهنگی اجتماعی دوره دکتر دهقانی. «کافه انتخابات» میزگردها و مناظرههایی بود با حضور فعالین دانشجویی فعلی و سابق، سردبیرهای نشریات سیاسی دانشگاه و حتی استادان دانشکدههای مختلف و از نقد جریانهای اصولگرایی و اصلاحطلبی تا نسبت واقعیت موجود با آرمانهای انقلاب در آن پیدا میشد. در کنار کافه انتخابات و بحثها نسبتا داغش در فضای باز، نشریات سیاسی و سیاهوسفید آن روزها هم اردیبهشت پرکاری را پشت سر گذاشتند، اما نگاهها بیشتر به سالن جابر و سلسلهنشستهایی با عنوان «به سوی حماسه سیاسی» بود که پای خیلی از نامزدهای احتمالی و مطرح را به دانشگاه کشاند و در معرض سوالهای دانشجوها قرار داد؛ محمدرضاعارف که راهی جز حضور متصور نبود، مصطفی پورمحمدی که میگفت به نفع هاشمی کنار نمیرود، محمدباقر قالیباف که با ماشین شهرداری به شریف آمد و در جابر و همکف دانشکده شیمی جای برای سوزن انداختن باقی نگذاشت، محمد سعیدیکیا و محمدحسن ابوترابی که دانشجوها استقبال چندانی از حضورشان نداشتند و البته مهمترین و پرحاشیهترینشان که شیخ کلیددار بود. حسن روحانی ۲۳ اردیبهشت به شریف آمد، آن هم در روزهایی که هنوز خیلی شناختهشده نبود و احتمال ماندنش در انتخابات و رأی آوردنش بسیار پایین، شاید اصلا همین حضور در شریف کمک زیادی به مطرح شدن اسم او در جامعه داشت. روحانی در آن عصر دوشنبه از اعتقاد و ارادتش به هاشمی گفت و حتی احتمال کنارهگیریاش در صورت حضور هاشمی را مطرح کرد. البته اصل جنجالهای آن عصر دوشنبه به تنش و درگیری بین رئیس ستاد دانشجویی روحانی و مجری برنامه برمیگشت که بر سر نحوه انتخاب و خواندن سوالهای دانشجوها بینشان شکرآب شده بود. روحانی یک ماه بعد از آن عصر شلوغ، شاید در کمال ناباوری خیلیها رئیسجمهور دهه ۹۰ ایران شد.





تیشه به ریشه مدیریت و اقتصاد
بهار ۹۲ شریف اگرچه هم کوتاه بود و هم در سایه انتخابات، اما چند اتفاق دیگرش را به کمک حافظه و آرشیو روزنامه میتوانم به یاد بیاورم. شاید مهمترین اتفاق برای شریف صفر شدن ظرفیت دانشکده مدیریت و اقتصاد در کنکور ارشد بود. وزارت علوم ظرفیت تمام رشتههای دانشکده مدیریت و اقتصاد برای سال تحصیلی ۹۳-۹۲ را به بهانه غیرمجاز بودن این رشتهها و با ادعای ترویج تکبعدی علوم اجتماعی و انسانی صفر اعلام میکند. البته مشکلات این دانشکده برای جذب دانشجو از چند سال قبلش شروع شده و حتی زمزمههای تعطیلی دانشکده هم به گوش رسیده، اما مقاومت مسئولان دانشگاه و پیگیری آنها در این دانشکده را باز نگه داشته است. این خبر که به رسانههای داخلی و خارجی هم رسیده، واکنشهای متفاوتی در سطح دانشگاه دارد؛ شورای صنفی مخالفتش را همراه با جمعآوری امضا از دانشجوها اعلام میکند، اما گروهی از شریفیها با عنوان فعالین فرهنگی شریف و گروهی از دانشآموختگان این دانشکده در حرکتی عجیب ضمن موافقت با صفر شدن ظرفیت، خواستار تعطیلی این دانشکده هم میشوند. انتشار دفترچه انتخاب رشته کنکور ارشد امیدها را برای بازگشت ظرفیت دانشکده مدیریت و اقتصاد به یأس تبدیل میکند، چرا که در آن خبری از ظرفیت برای این دانشکده شریف نیست. موضوع آنقدر داغ میشود که برخی نامزدهای انتخابات هم در تبلیغاتشان سراغ آن میروند و تقصیرها را متوجه دولت میدانند. در نهایت رایزنیها و نامهنگاریهای رئیس و دیگر مسئولین دانشگاه با وزارت علوم و شورای عالی انقلاب فرهنگی غائله را فیصله میدهد و ظرفیت این دانشکده در دو گروه مدیریت و اقتصاد به دفترچه انتخاب رشته کنکور ارشد برمیگردد، هرچند کمتر از میزان درخواست دانشگاه. در نهایت خطر صفر شدن ظرفیت و تعطیلی دانشکده مدیریت و اقتصاد با بهانههایی مثل بیتوجهی به علوم انسانی اسلامی و تکبعدی بودن دانشکده، با تغییر دولت از بیخ گوش شریف میگذرد.

آیفون ۵ برای آلبرتای ۲
۲۷ فروردین، فریدون عباسی، رئیس وقت سازمان انرژی اتمی در میزگردی با عنوان «صنعت هستهای: هزینه یا فرصت» به همراه دو نفر از صاحبنظران صنعت هستهای در سالن جابر شرکت میکند که با استقبال زیاد رسانههای داخلی و خارجی و البته استقبال نسبتا کم دانشجوها در ماههای آخر دولت دهم مواجه میشود. ۱۰ اردیبهشت هم موعد رونمایی و اکران مستند «میراث آلبرتا ۲» است که برایش تبلیغات زیادی هم در سطح دانشگاه شده و حتی یک آیفون ۵ قرار است در روز اکران با قرعهکشی هدیه داده شود. ۲۵۰۰ نفری برای تماشای مستند به سالن جابر میآیند و در کنار عوامل شریفی ساخت مستند و با اجرای علی ضیاء، از شریفیهای خارج از کشور درباره اپلای میشنوند. آزادی و بازگشت دکتر عطاردی، استاد دانشکده برق پس از تبرئه در دادگاههای آمریکا و استقبال از او در دانشگاه، وعده تأسیس دانشکده معماری و دانشکده طراحی صنعتی در مراسم روز استاد و تقدیر از پیشکسوتان مرکز گرافیک که البته نه تنها عملی نشده که دیگر حرفی از آن هم نیست و کنسرت گروه بیدل و حسامالدین سراج در سالن جباری (۲۸ اردیبهشت) از دیگر روزهای خاص بهار ۹۲ شریف به شمار میرود.



مسجدی که بزرگ شد، هیئتی که به کربلا رسید
پاییز ۹۲ که دوباره به دانشگاه برگشتیم، هنوز مهر نشده، طرح توسعه مسجد دوستداشتنی دانشگاه همزمان با میلاد امام رضا (ع) افتتاح شد. مهمان ویژه افتتاح حسینی، وزیر ارشاد دولت دهم، حاجآقا نقویان و دکتر حجت، مهندس و معمار مسجد بودند تا بعد از شش ماه ساختوساز، ظرفیت مسجد ۵۰ درصد بیشتر شود و موقع نمازهای ظهر و عصر جمعیت کمتری بیرون بمانند. مسجد و حولوحوشش یک سورپرایز دیگر هم برای پاییز دارد؛ اولین اردوی اربعین هیئت الزهراء (س) دانشگاه. آن سال ۴ اتوبوس از دانشجوها و فارغالتحصیلان و استادان شریف برای شرکت در پیادهروی و زیارت اربعین حسینی به عراق میروند تا مقدمهای باشد برای اردوهای سالهای بعد و شکلگیری اردوی مجزای استادان و فارغالتحصیلان و موکب مرز مهران.


چرخی که کاش هنوز میچرخید
دانشگاه قبل از برگشت ما هم روزهایی برای روایت داشت؛ مثلا ۷ شهریور برای اولین بار TED به دانشگاه آمد تا در TEDx شریف رضا کیانیان، رضا امیرخانی، عادل فردوسیپور، شهرام ناظری، لیلی گلستان، دکتر سهرابپور، محمدعلی اینانلو و چند نفر دیگر ارائههایی برای حاضرانی که بلیط گرانقیمت ۳۵۰ هزار تومانی همایش را خریده بودند، داشته باشند. بازگشت پاییزی ما البته همزمان بود با آغاز به کار یکی از زیباییهای شریف در اوایل دهه ۹۰ که متأسفانه خیلی دوام نداشت: چرخ فرهنگی؛ یک چرخ برای توزیع نشریات و روزنامههای داخل و بیرون دانشگاه همراه با بساط چای و شربت و آش و ... که گاهی بین تالار و ابنسینا پیداش میکردیم و گاهی در لوپ جلوی کتابخانه مرکزی.


چشممان به پرتاب خشک شد
۲۹ آبان شریف از یکی از محصولات فناوری مهمش در سالن جابر و در حضور دانشجوها رونمایی میکند؛ ماهواره شریفست که قرار است با ماهوارهبر سفیر امید ۲ به عنوان چهارمین ماهواره ایرانی به فضا پرتاب شود و با مأموریت تصویربرداری و ارسال دادههای تصویری در مداری دور زمین قرار گیرد. ۲ آذر نوبت رونمایی رسمی از شریفست در حضور مسئولین و تحویل آن به سازمان فضایی در سالن کهربای دانشکده برق. همان روز دانشجوها و استادان و خبرنگارها با در بسته سالن مواجه و از لغو مراسم باخبر میشوند. درخواست سازمان فضایی علت لغو مراسم بوده، اما دلیل آن شاید هنوز هم خیلی دقیق مشخص نشده باشد. برخی حرفوحدیثها از این حکایت دارند که سازمان هوافضای وزارت دفاع به عنوان مجموعه پرتابکننده با توجه به پرتابهای ناموفق اخیر نمیخواهد ماهواره جدیدی به صف انتظار پرتاب اضافه شود و سازمان فضایی هم با توجه با چالشهایی که در سرویس گرفتن از سازمان هوافضا دارد، مایل است بهترین انتخابش را برای پرتاب به سازمان هوافضا بسپارد. گویا در داخل سازمان فضایی بحثهایی برای انتخاب بین شریفست و ماهواره مبین، ساخت دانشگاه علموصنعت که اسمش با توجه به تغییر دوات به تدبیر عوض شده، پیش میآید و برخی حرفهای از بالا تأکید به پرتاب مبین به جای شریفست دارد. در هر حال بعد از گذشت بیش از ۷ سال از رونمایی شریفست و قولهای زیاد برای پرتاب آن و حتی تغییر نامش به ماهواره دوستی، هنوز شریف پایش را به خارج از جو زمین نتوانسته باز کند.




استادیوم جابر
۹۲ دو نفر جابر را استادیوم کردند؛ اولیاش روحانی بود و دومیاش حسین شریعتمداری. دانشگاه برای ۱۶ آذر از روحانی دعوت کرده بود تا در اولین سال حضورش در پاستور و در روز دانشجو به شریف بیاید، اما روحانی آبوهوای بهتر دانشگاه شهید بهشتی را به ترافیک و دود آزادی ترجیح داد. انجمن اسلامی مستقل هم مستقل از دعوت دانشگاه رفته بود سراغ شریعمتداری تا روز دانشجو را در همایش «شصت سال مرگ بر آمریکا» با حضور مدیر مسئول روزنامه کیهان گرامی بدارد. از چند روز قبل از برنامه تعدادی از دانشجوها قرار و مدار گذاشته بودند که استقبال گرمی از شریعمتداری داشته باشند. برنامه چند بخش داشت؛ اجرای چند ترانه از سوی حامد زمانی، سخنرانی شریعتمداری، مناظره صادق زیباکلام و علی خضریان و تقدیر از خانواده شهدای هستهای به بهانه سالروز تولد دکتر مجید شهریاری. جو دوقطبی و متشنج سالن از زمان اجرای حامد زمانی مشخص بود و تا اواخر مناظره هم فروکش نکرد. البته اوج آن مربوط به سخنرانی شریعتمداری بود و آنجایی که تعدادی از دانشجوها در عقب سالن در حرکتی استادیومی پشت به سن شروع کردند به شعار دادن علیه کیهان و شریعتمداری و هو کردن او. خلاصه ۱۶ آذر که شب شد، حواشی برنامه سالن جابر داغتر از برنامه دیگر دانشگاهها روی صفحه خبرگزاریها قرار گرفت.




فردو قلب ماست
از پاییز نگذشته، میتوان روزها و خاطرات دیگری را هم در تقویم نشاندار کرد: اهدای یک ساختمان از سوی جواد موفقیان، نیکوکار تهرانی به دانشگاه برای تأسیس «مرکز تحقیقات فناوریهای توانبخشی هوشمند»، درگذشت دکتر کارگر نوین، استاد دانشکده مکانیک در اثر عارضه قلبی حین ورزش در سالن جباری، حلقه انسانی دانشجوهای دانشگاههای کشور دور تأسیسات هستهای فردو در روز ۲۸ آبان با هدف حمایت از دستاوردهای هستهای ایران و تیم مذاکرهکننده ایرانی که شریفیها ایدهاش را مطرح کرده و باقی دانشگاهها هم به آن پیوسته بودند و نخستین اقدام کمیته دانشجویی «حفظ و توسعه دستاوردهای هستهای ایران» بود، برگزاری دومین دوره مسابقات روباتیک شریفکاپ و مسابقات طراحی و ساخت موتورسیکلت برقی، حضور هوشنگ مرادی کرمانی، خالق قصههای مجید به دعوت مرکز زبانها و عضویت دکتر فتوحی به عنوان سومین ایرانی و سومین شریفی در IEEE.


سخنسواری با رامبد
از زمستان ۹۲ خیلی خاطره واضحی در ذهن ندارم. آرشیو روزنامه بیشتر به کمکم میآید. ۱۵ بهمن، جیمز لگت، فیزیکدان انگلیسی برنده جایزه نوبل در سال ۲۰۰۳ به سالن جابر آمد و برای شریفیها از «چرا زمان به عقب برنمیگردد؟» گفت، پردیس فناوری دانشگاه در منطقه ۲۲ تازه کلنگش زده شده بود و خبرهای خوشی از آن به گوش میرسید تا بالاخره شریف از تنگی جا خارج شده و نفسی بکشد، ۱۸ اسفند هم رامبد جوان و نصرالله مدقالچی به شریف آمدند تا داوری اولین دوره مسابقه سخنسواران یا سخنرانی شریف را به عهده بگیرند؛ مسابقهای که مرکز کارآفرینی و دانشکده مدیریت و اقتصاد بهطور مشترک اجرایش را به عهده داشتند و در اختتامیهاش ۱۴ نفر که ویدئوهای سهدقیقهایشان از سوی دبیرخانه مسابقه برگزیده شده بود، روی سن سالن جابر و در حضور داوران بحثشان را ارائه دادند تا نفرات برتر انتخاب شوند و بعدش هم وقت عکس و سلفی با رامبد فرا برسد. مسابقه سخنرانی اردیبهشت ۹۳ هم با هیاهویی کمتر و با داوری دکتر مشایخی و دکتر فیضبخش و چند نفر دیگر بساطش به راه بود و بعد از آن هم کمکم به فراموشی سپرده شد.







