
اوایل تعطیلی دانشگاهها به دلیل شیوع ویروس کرونا بود، که هنوز امید داشتیم بهزودی به دانشگاه برمیگردیم، آن موقع مهم نبود که بهرهوری درس خواندن در خانه حداکثر باشد. اما الان که ظاهرا مدتها درگیر کرونا خواهیمبود، برای من سوال شده که چطوری میشود این تهدید را به فرصت تبدیل کرد؟
چالش اول مدیریت زمان؛ چون هم موبایل و لپ تاپ در دستمون هست و هم اکثرا به اینترنت با سرعت خوب وصل ایم، تمام پستها و توییتها را در کمتر از کسر ثانیه مطالعه و لایک میکنیم که خدایی نکرده از آپدیت بودن عقب نیافتیم. مسئله این نیست که کاملا از فضای مجازی فاصله بگیریم، فقط باید زمانی که صرف آن میکنیم را کنترل کنیم. خیلی وقتها خودمان هم از ساعتهایی که گذشته و مشغول چککردن اینستاگرام بودیم تعجب می کنیم. بهتره یک ساعت از روز و ترجیحا بعد از ظهرها، یک بازه زمانی طبق استانداردی که پزشکها گفتهاند، حدود 1 الی 2 ساعت برای کار با موبایل در نظر بگیریم.
یک تکنیک جالب هم یاد گرفتم به نام "پومودورو" که میگه در بازه های مشخص و ثابت مثلا 25 دقیقهای مطالعه کنید و بین هر پومودورو 5 دقیقه نفس بگیرید و همینطور بین 3 یا 4 پومودورو بازه استراحت را طولانی تر، مثلا 20 دقیقه. البته این زمانها قابل تغییراند. نکته مهم این است که به هیچ وجه نگذارید در میان زمان پومودورو تمرکزتان از بین برود و فقط مشغول انجام یک کار باشید.
چالش دوم نگاه کردن طولانی به صفحهی رایانه؛ ناچارا برای شرکت در کلاسهای مجازی دانشگاه، باید ساعتها پشت رایانه بنشینیم. برای جلوگیری از آسیبدیدن چشم حداکثر بعد از یک ساعت زلزدن به صفحه رایانه به دور دست نگاهکنید و بگذارید عضلات عنبیه کمی استراحت کنند. در مورد طرز قرارگیری صندلی نسبت به رایانه و حالت ستون فقرات هم دقت لازم را داشته باشید.
چالش سوم کمبود ارتباط اجتماعی؛ جنس این چالش کمی با دوتای دیگر فرق میکند و در ابتدا به نظر نمیآید اهمیت زیادی داشته باشد. اما بعد از مدتی نبود همان لحظههایی که با دوستان و همکلاسی هایمان صرف میکردیم، حس میشود. شاید ارتباط مجازی آن کیفیت لازم را نداشتهباشد اما هوای دوستان خود را داشتهباشید و با آنها تماسبگیرید و حالشان را بپرسید.
سردبیر - علی بختیاری (۹۷ عمران)