میخواهم خانواده را دیگر ابزاری برای سرزندگی ندانم. اجازه دهیم انسانهای بزرگسال، ازنظرِ اقتصادی به هم وابسته نباشند و در جامعه مسؤولیت بیشتری در قبال فرزندشان بپذیرند. در چنین جامعهای خیلی خوب میتوانیم بدون ازدواج بهعنوان یک امر حقوقی بهسرببریم. ]1[
ویلیام گاردنر در کتاب «جنگ علیه خانواده»، سوئد را درسی برای تمام جهان میداند. اما نه در زمینۀ برابری جنسیتی؛ بلکه برای تلاش تمام و کمال و موفق حاکمیت برای ازبینبردن خانواده.
سوئد دارای ملحدترین حاکمیت در جهان است. قدرت در این کشور پس از جنگ جهانی دوم دست حزب سوسیال دموکرات افتاد. دیوید پاپنو در توصیف میگوید: «عواطف اخلاقی سنتی جای خود را به نسبیتگراییِ تام داد.» در تعبیری دیگر، دولتهایی که بر اساس عقل و مادیگرایی عمل میکنند، بهطور فعال، جلوی گسترش هرگونه ارزش متعالی را میگیرند.
در سال 1980، 63 درصد از ساکنان استکهلم تنها زندگی میکردند. در سال 1981، گزارش بدرفتاری با 22000 کودک ارائه شد که این عمل با انتقاد بینالمللی روبهرو شد. چرا که در واقع یک نوع اعمال کنترل دولتی روی خانوادهها و نوعی دیگر از بدرفتاری با کودکان است.
سوئد فرایند ردهبندی سنی غیرعادیای را آزموده است؛ بدین معنا که پیران در خانۀ سالمندان و کودکان در مهدکودکهای دولتی و دانشآموزان در مدارس دولتی و زوجها، در خانههای یارانهای دولت زندگی میکنند. هر گروه توسط دولت مهربان جدا نگهداشتهمیشود تا از انتقال سنتها و ارزشها و مراقبتهایی که در حالت عادی اتفاقمیافتد جلوگیری شود. همچنین سوئد نخستین جامعهای است که کوشیده نقش اجتماعی و خانوادگی زن و مرد را تغییر دهد.
سوئد دارای کمترین نرخ ازدواج و بالاترین نرخ جدا شدن زوجها از یکدیگر میان کشورهای جهان غرب است و 50 درصد از متولدان آن نامشروع هستند. همچنین اکنون همزیستیِ بدون ازدواج به جایگزینی برای ازدواج در سوئد بدل شده است. اما آمارها نشان میدهد که نرخ فروپاشی زندگی مشترک این افراد (با داشتن فرزند) بهطور متوسط سه برابر نرخ طلاق میان افراد مشابهی است که ازدواج کردهاند. بهعبارتدیگر، ازدواج قانونی عامل ارتباطی قویای است که از فرزندان حمایت میکند. قربانیان فروپاشی خانواده کودکان هستند که ظاهراً کمتر از آنان دفاع میشود. 70 درصد از درخواستهای طلاق در سوئد از سوی زنان است. در کانادا و انگلستان نیز همینطور است.
یکی از علائم فروپاشی جامعه در نتیجۀ این سیاستها، افزایش شدید بزهکاری جوانان بود. بر اساس پژوهش متروپولتین، میان 7000 پسر جوانِ متولد 1953، بیش از 30 درصد از آنها تا 26 سالگی به علت قانونشکنی با پلیس سروکار یافته بودند. تا سال 1987، افراد متقلب در ردۀ کارمندان اداری، 20 درصد تولید ناخالص ملی را در تجارت زیرزمینی و بدون پرداخت مالیات بهکارگرفتهاند.
دیوید پاپنو، چهار ایدئولوژی را در فروپاشی خانواده مقصر میداند: سکولاریسم، فمینیسم، درمانگری و سوسیالیسم افراطی. اما تقریبا همۀ این چهار مورد، میتوانند تحت یک عنوانِ واحد به نام «بشردوستیِ مبتنیبر زور» انجام گیرد؛ زیرا هر یک از این ایدئولوژیها بر پندارها و تصورات نادرستی مبتنی است و هر کدام مکمل دیگری است.
برگرفته از کتاب جنگ علیه خانواده، نوشتۀ ویلیام گاردنر.
1- قسمتی از بیانیۀ انستیتوی سوئد در 1968