خلاصه از:کبری بشکول

روایتی بعد از وفاتپیامبر خدا صلی الله علیه و آله و سلم:[1]
ابن ابيالحديد و از او قديميتر در مسعودي مروج الذهب و از اين دو قديميتر، ابن بكار از مطرف فرزند مغيرة بن شعبه ـ فرماندار معاويه در كوفه ـ نقل ميكنند كه پدرم هر شب، وقتي به خانه ميآمد، از كياست و فراست معاويه با آب و تاب حرف ميزد؛ اما يك شب از نزد معاويه آمد، حرفي نزد و غذا نخورد، وقتي از او علت حرف نزدنش سؤال شد، گفت: من به معاويه گفتم: «تو اكنون در اوج قدرت هستي، خوب است كمي به بنيهاشم لطف كني. اينها عمو زادههاي تو هستند» معاويه گفت: «هرگز! ابابكر و عمر و عثمان به حكومت رسيدند و اين همه زحمت كشيدند، اما وقتي مردند نامشان هم مُرد؛ در حاليكه نام فرزند ابوكبشه[2] ـ يعني پيامبر خدا صلي الله عليه و آله و سلم ـ را هر روز، پنج مرتبه در سراسر جهان اسلام به فرياد (اذان)، بانگ ميزنند و به بزرگي ياد ميكنند. نه! به خدا سوگند، آرام نخواهم نشست، مگر اينكه اين نام را دفن كنم و اين ذكر و ياد را به خاك بسپارم».
قطعاً اگر قيام امام حسين عليه السلام نبود، معاويه در اين راه به موفقيت ميرسيد و اين نام مقدس را دفن ميكرد.
پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و اله وسلم فرمودند:«حسين مني و أنا من حسين»؛ جمله اول، يعني حسين از ذرّيه من و فرزند دختر من است؛ اما جمله «من از حسينم» يعني چه؟ رسول اكرم صلي الله عليه و آله و سلم يعني نبوتش و آنچه براي نجات بشريت از طرف خدا آورده و دفن اين امور، يعني دفن نام پيامبر صلي الله عليه و آله و سلم ؛ اما امام حسين عليه السلام با قيامش نگذاشت دين رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم يعني همه آن چيزي كه ايشان بيست و سه سال براي تثبيت آن، خون جگر خورد و جنگيد، دفن شود. امام حسين عليه السلام قيام كرد، علي اصغر و علياكبر و جگر گوشههايش، جلوي چشمان او تشنه، گرسنه و خسته شهيد شدند، تا دين خالصي كه رسول اكرم صلي الله عليه و آله و سلم براي بشريت آورده بود، همانطور به نسل بعدي برسد و راه وصول به توحيد، محبت، بندگي خدا و در يك كلمه، راه آخرت همچنان باز بماند.
همانطور كه نميتوان با طراحي و نقشه غلط و با مصالح غير مناسب، بنايي را در دنيا استوار كرد، همانطور هم نميتوان با دين غلط و تحريف شده، آخرت را آباد كرد. همه ائمه عليهم السلام در اين جهت، زحمات فراواني كشيدند ولي رنج و سختي امام حسين عليه السلام از همه بيشتر و آشكارتر بود.
بايد بدانيم كه اصليترين، جديترين، حقيقيترين و مهمترين بُعد زندگي انسانها در جهان آخرت است. آيات شريف قرآن، حيات دنيا را كم، قليل، ناچيز و بازي معرفي ميكند و آخرت را اصيل ميشمارد: «تُرِيدُونَ عَرَضَ الدُّنْيَا وَاللّهُ يُرِيدُ الآخِرَةَ»[3]. تأكيد و اصرار قرآن بر توجه انسان به آخرت، گواه اصالت و حقيقت آخرت است و فراموشي آخرت، موجب خسران و عذاب؛ «لَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا نَسُوا يَوْمَ الْحِسَابِ»[4].
جديترين و اصليترين بُعد زندگي انسان بايد با عمل ساخته شود؛ اما چگونه؟ چه چيزهايي آخرتمان را آباد و چه امور و اعمالي آخرتمان را ويران ميكند؟ متصدي پاسخ به اين سؤالات، دين است. دين يعني مجموعه دستوراتي در حوزه اعتقاد و عمل كه التزام به آنها، باعث سلامت، امنيت و آباداني آخرت ما ميشود و توسط نبيمكرم اسلام صلي الله عليه و آله و سلم و اهلبيت عصمت عليهم السلام به دست ما رسيدهاست.
با غفلت از آخرت، احساس نياز به دين از بين ميرود و در اين صورت قيام امام حسين عليه السلام ، مفهومي نخواهد داشت. ريشه حل مسأله، در توجه به آخرت است و اگر آخرت، مهم شود، بقيه امور حل خواهد شد.
وقتي آخرت برايت مهم شد و فهميدي كه زندگي ابدي و اصلي در آخرت است و بايد آنرا آباد كني و در اين مسير، احتياج به دستور العمل داري، احساس نياز به دين صحيح را خواهي فهميد؛ ديني كه بتواند نياز بندگي تو را تأمين و روح تو را در راه بندگي، سيراب و كامل نمايد. آنگاه با مطالعه تاريخ مييابي كه اين دين، با ريختن خونهاي ائمه عليهم السلام و خصوصاً امام حسين عليه السلام و همچنين زحمات و آوارگي علماي شيعه، اكنون به دست تو رسيده است. آن زمان، دردهاي اهلبيت عليهم السلام كه براي رساندن دين و حفظ و سلامت آن بود، قلبت را ميفشارد و با خود فكر خواهي كرد كه براي بهشت رفتن من، فرق امير المومنين عليه السلام شكافته شد، سر امام حسين عليه السلام بر نيزه رفت، امام موسيكاظم عليه السلام در چاه، زنداني شد و هزاران عالم شيعي خون جگرها خوردند تا راه بهشت رفتن ما باز بماند.
اينجاست كه قلبت درد خواهد گرفت و اشكت جاري خواهد شد؛ بدون اينكه كسي روضهاي بخواند.
پدیدآونده :حجت سنايي
[1] -بلكه به قول درستتر؛ شهادت؛ چون نبي مكرم اسلام مسموم شدند.
[2] -لقبي كه كفار قريش از روي طعنه به نبي مكرم اسلام دادند.
[3]- سوره انفال/67.
[4]-سوره ص/26.