
نویسنده: فاطمه زرگرباشی - 98 کارشناسی ارشد مکانیک
پارسال براي اولين بار توانستم به سفر پيادهروي اربعين بروم. سفري كه برايم آنقدر عجيب بود كه تا مدتها فكرش از سرم بيرون نميرفت. پديدهی اربعين به نظر من معجزهي امام حسين (ع) است. به دلايل زير:
1) «لو كان عرضاً قريباً و سفراً قاصداً لاتّبعوك و لكن بَعُدَت عليهم الشُّقّه [1]» خدا به پیامبرش میفرماید: «اگر غنايمي نزديك و سفري كوتاه بود، مسلّما به دنبال تو ميآمدند اما سختی، راه را به نظرشان دور آورد.» پیادهروی اربعین، سفر سختی است. 80 کیلومتر راه رفتن روی جادهی کج و معوج خاکی، زیر ظلّ آفتاب عراق 3-4 روز پشت هم حرکت کردن، آن هم در دنیای لای پر قوی امروز! اگر این سفر سخت نیست، پس چیست؟ هر چه سخت باشد حتماً طرفدار کمی دارد، اما این یکی انگار جنسش فرق میکند. چه انگیزه و شوری توانسته چند میلیون انسان را به یک سفر سخت و پر از درد و خستگی بکشاند؟ و تازه با همه سختیها توانسته در دل آن انسانها به خاطر حضورشان در این سفر احساس خوشبختی ایجاد کند! برخی اطرافیان پیامبر (ص) به خاطر سختی راه، بهانه میجستند. اما اکنون میلیونها نفر سختی را به جان میخرند، فقط به عشق حسین (ع)! به نظر شما معجزه نیست؟
2) ویژگی شگفتانگیز دیگر اربعین، یکسان شدن مردم است. وقتی در صف گرفتن غذا از موکب میایستی، دیگر فرقی نمیکند فقیر بودهای یا ثروتمند، خدمتکار خانه یا پزشک و مهندس. انگار این معیارهای دروغینی که ما به زندگیهایمان وصله کردهایم کنار میروند و حقیقتِ «در آفرینش ز یک گوهر بودن» خودنمایی میکند. این چه چیزی جز نور لایزال حق است که قدرت داشته پتهی این دروغها را نقش بر آب کند؟ انگار که خواسته باشند ما قطرهای از این حس قیامت را بچشیم که «لا ینفع مالٌ و لا بنون، الّا من اتی الله بقلب سلیم [2]».
3) میزبانان اربعینی را که نگاه میکنی، هر کس هر چه که در توانش بوده به میدان آوردهاست! حتی اگر جعبهی دستمالی بوده و یا شیشهی عطری! جایی پیرمرد سیهچردهای را دیدم که در وسط جاده رو به زوار نشسته بود و سینی خرمایی روی سر گذاشتهبود و به زائران تعارف میکرد. از ظاهرش پیدا بود وضع مالی مناسبی ندارد. نگاه نافذ و خالصانهای داشت که تا اعماق جانم فرو رفت. نمیدانم برای تهیهی آن سینی خرما چقدر زحمت کشیدهبود... . در اربعین همهی افراد، اعم از میزبان و میهمان، آمادهی فداکاری برای یکدیگر و خدمت به هم هستند. یکی از یکی مهربانتر و خوشاخلاقتر! یک جامعهی آرمانی در مقیاس کوچک! چیزی که هیچ تمدنی و هیچ جامعهشناس یا سیاستمداری تا به امروز نتوانسته مانندش را محقق کند. معجزهی حسین (ع)! مقدمهای برای جامعهی آرمانی جهانی!
میگویند مهدی (عج) که ظهور میکند، ندا میدهد که من پسر حسینم! به قول استادی، شاید یعنی همهی جهانیان حسین (ع) را میشناسند كه امام خود را به نام او معرفي ميكند. و اربعين؟ پديدهای با پتانسیل شناساندن حسین (ع) به تمام مردم عالم. پدیدهای از جنس معجزه!
منابع:
1- سوره توبه، آیه 42
2- سوره شعرا، آیه 88 و 89