عطار نیشابوری شاعر قرن هفتم رساله ای دارد به نام منطق الطیر که با زبان مرغان حقایق و رازهایی را درباره حیات انسان بیان می کند. در آغاز داستان هدهد مرغان را جمع می کند و برای آنان شرح می دهد که بدون پادشاه زندگی کردن و آسوده زیستن دشوار است و "نیست خالی هیچ شهر از شهریار". او برای مرغان از پادشاهی می گوید که در پس کوه قاف ساکن است؛ او که مطلق است و در کمال عز خود مستغرق. او کیست؟
نام او سیمرغ و سلطان طیور
او به ما نزدیک و ما زو دور دور
هدهد مرغان را ترغیب می کند که در این سفر پا بگذارند و پادشاه شهر خویش را بیابند. شوق او در جان مرغان می افتد و بی صبر و قرار می شوند. اما از آنجا که راه دور بود، مرغان یکی یکی عذر می آورند. هدهد با هرکدام سخن می گوید و آنها را قانع و مشتاق می کند که بدون سیمرغ زندگی را نخواهند. می گوید با وجود دریا نباید به شبنم دل خوش کرد،
چون به دریا می توانی راه یافت
سوی یک شبنم چرا باید شتافت؟
با تشویق و ترغیب های هدهد بالاخره مرغان راه می افتند و در پس سفری طولانی در نهایت "سی مرغ" عاشق و بال و پر سوخته به آستان حضرت "سیمرغ" راه پیدا می کنند. آنجاست که در می یابند که اگر "سی مرغ" نشده بودند، به وصل "سیمرغ" نیز نمی رسیدند. آن سیمرغی که مرغان از او دور بودند و او نزدیک نزدیک از اول غایب نبود؛ منتظر بود تا مرغان خود نیازشان را حس کنند و باور کنند که کشورشان بی آن پادشاه بی رونق است. مرغان باید این فاصله را حس می کردند و با جان او را طالب می شدند تا در نهایت با جمع شدن عزم و همتشان او را در خود و خود را در او می یافتند. و اینک آنچه غایب است امت است نه امام. امام مظهر اسم حاضر و ظاهر خداوند است و نمی تواند غایب باشد. آنچه غایب است و باید ظهور کند ماییم و این ظهور زمانی رخ خواهد داد که آن پادشاه خوبان را بخواهیم و باور کنیم که "بیش از این بی شاه بودن راه نیست".در این صورت دیگر ساکن و ساکت نخواهیم نشست. تا طلب نباشد، مطلوب چهره نمی نماید و تا "سی مرغ"ها عزم نکنند، "سیمرغی" رخ نمی نماید ...
استراتژی منجی،مهدیه پاکروان،انتشارات پناه