سال ۱۳۸۴ در یک فرودگاه اروپایی داشتم تشریفات پرواز رو انجام می‌دادم که برگردم ایران..کلی بار داشتم که تپونده بودم تو چمدونها و بار اضافی که واقعا زیاد هم بود تو کوله پشتی و یکی دو تا هم کیسه تو دستم بود و بعد از خداحافظی و گرفتن کارت پرواز وارد سالن انتظاری شدم که دو تا پلیس جلوی درب ورود مسافران را نظاره گر بودند ..حس کردم با نگاه من رو به دیگری نشان داد و گفت ؛ایرانی :
اول مشکلی نداشتم ولی بعد با برسی محیطی متوجه شدم مسافرهای اروپایی کاملا دستها خالی و کوله هم ندارند و نهایت دست همسر یا دوست دخترشون تو دستشونه..لحظه ای توقف کردم و به پلیس‌ها نگاه کردم که کماکان نگاه سنگین و تحقیرشون روی من بود ....برای ارتباط زبانی مشکل داشتم ..مونده بودم چطوری به این دو تا پلیس بگم که جریان چیه...برگشتم و دیدم میزبان من نرفته و من رو نگاه میکنه...با اشاره خواستم جلو بیاد و حرف من رو برای پلیس ترجمه کنه ..اون هم با ترس اومد و پرسید طوری شده ؟
گفتم فقط حرف من رو ترجمه کن...و رو به پلیس با زبان فارسی شروع به گفتن کردم که:
من متوجه شدم شما من رو از روی بار زیادی که حمل میکنم ایرانی خطاب کردید ..همراه من ترجمه کرد و او دو همدیگر رو نگاه کردند ...گفتم من برای ۲۰روز تو کشور شما مهمان بودم و هر روز تکه ای و وسیله ای خریدم بردم انداختم تو چمدان ...اینها برای تجارت و فروش در ایران نیست ...من به یاد هر عزیزی در ایران که بودم برایش ،چیزی،خریدم و موقع خرید به سایز پایش یا قد و قواره اش یا رنگ مورد دلخواهش و هزار موضوع دیگر فکر کردم و انتخاب کردم سوغاتی رو که به اون بگم یادت بودم و خوشحالش کنم ...من اگر اونها رو نداشتم ..قطعا سبک‌تر از این خانم و اقاهای اروپایی سفر میکردم ....آقای پلیس اگر تمام سوغاتی ها رو از بارم کم کنم چیزی برای بردن به ایران ندارم ! تمام ...و مورد قضاوت شما هم قرار نمیگیرفتم...عذر خواهی کردند ...ومن آمدم سمت خروجی ولی نگاهم روی دستان خالی مسافران ارو پایی قفل مانده بود ..
