گویند که انسانی و مختار...در بزم و غم و شادی و گفتار...اما تو یکبار...فقط یکبار...بیندیش به دلدار...آنگاه توانی؛ برون کن ز دلت یاد و نگاهش را به اجبار...خواهی فهمید،که آنقدر هم نیستی و نخواهی بود مختار!