
من قصدم این نبود که یه روزی تو مارکتینگ باشم.
رشتهام مهندسی تکنولوژی الکترونیک بود و حتی پروژهی دانشجوییام طراحی هواپیمای بدون سرنشین. همهچی داشت به سمت یه مسیر فنی و مهندسی میرفت.
اما همزمان با دانشگاه، پای من به محک باز شد. چهار سال داوطلب بودم، بعد هم استخدام شدم. اون موقع محک واحد مارکتینگ مستقل نداشت. من از صفر شروع کردم، تیم ساختم و به مرور کارهایی مثل ریدیزاین سایت، راهاندازی ایمیل مارکتینگ، محصولهای دیجیتال تو دوران کرونا و حتی ایدهی کیوسکهای دیجیتال شکل گرفت.
محک برای من فقط یه محیط کاری نبود؛ یه مدرسه بود. جایی که یاد گرفتم مارکتینگ یعنی چی و چطور میشه با ابزار دیجیتال اثر گذاشت.
بعدش رویای قدیمی مهاجرت رو دنبال کردم. ترکیبی از هیجان و استرس بود. بزرگترین ترسم خانوادهام بودن، چون هیچوقت از شکست نترسیدم. همیشه فکر میکنم شکست فقط بخشی از مسیر یادگیریه.
کار تو پروژههای بینالمللی و مخصوصاً ریموت، تازه چشمم رو باز کرد. از یاد گرفتن اتوماسیون و ابزارهای AI گرفته تا کار با تیمهای چندملیتی. اونجاست که میفهمی برای یه هندی چی جواب میده، برای یه عرب چی و برای یه روسی چی. چون همه با تو به انگلیسی حرف میزنن، ولی ذهنشون هنوز تو فرهنگ خودشونه.
برای من مسیر از مهندسی شروع شد، ولی به مارکتینگ رسید. شاید فردا دوباره مسیر عوض شه، اما چیزی که مطمئنم اینه:
هیچوقت از تغییر نترس. تغییر همون چیزیه که تو رو میسازه.
تجربهای که اگر تو ایران مانده بودم، شاید هیچوقت به دستش نمیآوردم.
اما این تازه شروع ماجراست...
پست بعدی میخوام براتون از روزی بگم که همهچی رو بستم، دل کندم و به سمت رویای مهاجرت قدم گذاشتم. جایی که هیجان، ترس و امید با هم قاطی شده بودن...