آنچه بازیگران دربارهٔ بازیگری میگویند، برای هر علاقمند به بازیگری میتواند راهگشا باشد
لارنس فیشبرن: بازیگری کاری کودکانه است. برای این که خوب بازی کنید و خودتان را رها کنید؛ باید مانند کودکان باشید. با این که شخصیت آنها دارد شکل میگیرد و رشد میکنند اما وقتی احمق به نظر میرسند یا حس حماقت بهشان دست میدهد؛ هیچ حسی ندارند و هیچ قضاوتی در مورد خودشان نمیکنند.

سام راکول: بازیگری به شدت اصالت دارد. اصلاً لازم نیست هنگام بازیگری؛ همانطوری باشی که در زندگی واقعی هستی. بازیگری مانند درامی است که فشرده شده است. در طول دو ساعت لحظات دلپذیری خواهی داشت. شعور و احساسات تو قرار است در این مدت بسط پیدا کنند.

مایکل جی. فاکس: بازیگران کسانیاند که در کودکی به خوبی میتوانستند «بیا وانمود کنیم» را بازی کنند و الان بهشان پول میدهند تا همین کار را بکنند.

دنزل واشنگتن:همان طور که جولیا رابرتز میگوید «ما بازیگران آدمهایی عادی هستیم که شغلی غیر عادی داریم»

رابرت دونیرو: حدود شانزده سال داشتم که معلم بازیگری از من پرسید برای چه میخواهی بازیگر شوی؟ گفتم، راستش نمیدانم. او گفت...برای این که خودت را بیان کنی. من هم گفتم خب، این جواب مناسبی برای این سؤال هست.

دانیل.دی.لوییس: زمانی که شروع به بازیگری کردم، کاملاً میدانستم آینده من از چه قرار خواهد بود. اگر خیلی خوش شانس بودم وارد کار تئاتر میشدم و اگر آنجا کارم را خوب انجام میدادم و همچنان آدم خوش شانسی بودم؛ ممکن بود نقشهای کلاسیکی نصیبم بشود. اگر کار را جدی میگرفتی میتوانستی موفق شوی. ولی من رازی سر به مهر و نابخشودنی داشتم. من مکانی در آفتاب را دیده بودم. از اینجا تا ابدیت را دیده بودم. دربارانداز، اتوبوسی به نام هوس...شب شکارچی را تماشا کرده بودم. همینطور ارتباط فرانسوی، خیابانهای شهر، راننده تاکسی، گاو خشمگین و پدرخوانده را دیده بودم. آرزوی پنهان من، یا آرزوی بزرگ من این بود که چنین نقشهایی بازی کنم. زمانی که پایم را به این حرفه گذاشتم، میدانستم چنین نقشهایی به من نخواهند داد ولی اگر امکانش فراهم میشد دلم میخواست من هم سهمی در این مسیر داشته باشم. خیلی سپاسگزارم که به من اجازه داده شد تا شانس انجام چنین کاری را داشته باشم.

دانیل گِرِگ: برای این که به معنای واقعی کلمه هنرمند باشیم؛ لازم است خودمان را در معرض نمایش قرار دهیم. نمیشود بگویید به من نگاه نکنید. من دارم خودم را بیرون میریزم. اگر قرار باشد هر چه در چنته دارید رو کنید؛ بایستی به طور کامل این کار را انجام دهید. هیچ کسی به شما اعتنا نمیکند مگر این که از مسیرتان خارج شوید و بگویید...به من نگاه کنید! این یک ویژگی زشت است که از دوران کودکی ما سرچشمه میگیرد. وقتی بچه هستیم کاری میکنیم که حواس همه به ما باشد و به ما بیش از دیگران توجه کنند.
