یک نمایشنامهٔ کوتاه
خیلی سال پیش بنا بود در تلویزیون خودمان برنامهای ترکیبی ساخته شود که شامل آیتمهای نمایش هم بود. این نمایش خیلی کوتاه قرار بود یکی از آیتمها باشد. آن برنامه هرگز به تولید و ساخت نرسید و حالا این نمایش را که «مبارکه!» نام دارد، به عنوان نخستین ایده، طرح و داستان که قولش را داده بودم، و برای نخستین بار در فضای مجازی به اشتراک میگذارم.
به قول معروف همهٔ حقوق محفوظ است.

مبارکه!
شاهپور عظیمی
چه کنم چه نکنم- کینهجویی
منشی: (در حالی که سیم تلفن را دور انگشتش میچرخاند) وای نه به خدا!...من هر چی باشم کینهای نیستم!...اشتباه میکنی...(نخودی میخندد) آره جون خودت!
درب اتاق باز شده و مبارک با صورت سیاه شده و لباس سرخ وارد می شود.
مبارک: (میخواند) مبارکه! ... (با دیدن منشی گل از گلش می شکفد) بهبه! ابراب خودم سامبولی بلیکم!...چطور مطوری تو؟!
منشی: (همانطور که گوشی در دست دارد، پشت ابرویی نازک میکند) گوشی دستت فدات شم!
مبارک: من خیلی وقته گوشی دستمه!
منشی: (اخم کرده) واه واه چه بی ادب! (ناگهان به گوشی) نه عزیز دلم با تو نبودم!
مبارک: واه واه چه با ادب!... نه عزیز دلش با تو نبود!... با مبارک ذلیل مرده بود!
منشی: (به گوشی) نه فدات شم با تو نبود با خودش بود! من خودم بعداً باهات تماس میگیرم!
مبارک: (رو به دوربین) چی گفت؟ کاسهمو بدم ماس بگیرم؟
منشی: (گوشی را میگذارد و با اکراه میپرسد) امرتون؟
مبارک: با عمهام شوخی نکن دلخور میشم!
منشی: (گیج شده) بله؟... من گفتم... عمهتون؟
مبارک: خواهش میشه خانوووووم! امری نداشتم! عرضی داشتم!
منشی: (مستاصل) بفرمایید!
مبارک: جان شما نمیشه!...بزرگی گفتن...کوچیکی گفتن!
منشی: (تقریباً جیغ میزند) میگی چی میخوای یا نه؟
مبارک: (از صدای جیغ ترسیده و چشمهایش را با دست میبندد) تو رو خدا منو نخور، من زن و بچه دارم!
منشی: تو کی هستی با این سر و وضع؟ واسه چی صورتتو سیاه کردی؟ با کی کار داری؟ نکنه اشتباه اومدی!
مبارک: ننهامون خدا بیامرز هم همینا رو میگفت! هر چی اون خوابه نور به قبر شما بباره!....(سینهای صاف میکند و میخواند) مبارکم!... همه میدونن!...منم میدونم!
منشی: (مسخرهاش میکند) خدا یه عقلی به شما بده!
مبارک: یه چند دلاری هم به شما!
منشی: (جدی، درب خروج را نشان میدهد) بفرمایید!
مبارک : میل ندارم! صرف شده پیش پاتون!
منشی: گفتم بیرون!
مبارک : ولی من با آقاتون کار دارم!...آقای مشاور!
منشی: آقای مشاور؟ (ناگهان آرام میشود) واسه چی اینو از اول نمیگی!
مبارک : گفتم از آخر بگم مزهاش بیشتره!
منشی: امرتون؟
مبارک : اوه اوه دوباره با عمهٔ ما شوخی نکنیها!
منشی: (با بی تفاوتی و حتی تحقیر، درب دیگری را نشان میدهد) از اون طرف!
مبارک : (در حال رفتن) ئی سگرمههاتم واکن!...(درب را باز کرده وارد می شود)
منشی: (عاقل اندر سفیه نگاهش می کند) ایشش!
در اتاق مشاور هستیم . او با چشمان گشاد شده به مبارک نگاه میکند. مبارک با دیدن او شعر میخواند...
مبارک: ابراب خودم سامبلی بلیکن!... ابراب خودم سرتو بالا کن!...ابراب خودم منو نیگا کن!...ابراب خودم بزبز قندی!...ابراب خودم چرا نمیخندی؟
مشاور: (مبهوت) بفرمایید بنشینید!...
مبارک: (روی صندلی کنار دست مشاور مینشیند) مچکرم ابراب!
مشاور: (سعی دارد سر حرف را باز کند) شما باید حاجی فیروز باشید!... خیلی خوشحالم!
مبارک: نه من مبارکم!
مشاور: (جاخورده) ولی اینا که خوندین شعرهای مبارک نبود...حاجی فیروز بود
مبارک: سیاه...سیاهه... اونم قوم و خویش ماست.
مشاور: متوجه نشدم
مبارک: من همینطور!...
مشاور: (گیج شده) به هر حال من در خدمتم!
مبارک: (پایش را بالا آورده و روی میز میگذارد) عجالتاً یه کمی این آرتِ روز ( متضاد شب)رو ماساج بده تا ببینیم چی میشه!
مشاور به آرامی پای مبارک را پایین میگذارد
مشاور: من مشاورم!
مبارک: ده بیا!...
مشاور: من پول میگیرم!
مبارک: واویلا...
مشاور: من وقت ندارم
مبارک: بگیر منو...
مشاور: (حوصلهاش سر رفته) بالاخره میخوای بگی چه مرگته یا نه؟
مبارک: حالا شد!...خودت رفتی سر اصل مطلب!...(سینهای صاف میکند. ناگهان لحنش جدی میشود. حتی ممکن است با لحنی شبیه دوبلور آلن دلون حرف بزند) من اومدم اینجا کمکم کنی آقای مشاور!
مشاور: (این تغییر لحن توجهاش را جلب کرده است) من در خدمتم!
مبارک: من دیگه نمیخوام کینهٔ اوستامو به دل بگیرم!
مشاور: ازش کینه داری؟
مبارک: دارم...خوبشم دارم! (با همان لحن جدی) ارث بابامو خورده!
مشاور: پس حسابی ازش کینه داری؟
مبارک: (ناخودآگاه به همان لحن قبلی بر میگردد) وای نه!...غلط اضافه خوردم!...نمیخوام دیگه ازش کینه داشته باشم!
مشاور: واسه چی؟
مبارک:آخه خیلی ساله دارم اذیتش میکنم...تو هر چی نمایشه هی...دستش میندازم...از بس ازش کینه دارم!
مشاور: واسه چی ازش کینه داری؟
مبارک: خودمم نمیدونم! از همون اول که نمایش تخت حوضی علم شد...همین آش بوده و همین کاسه!
مشاور: حالا چه خدمتی از من بر میاد؟
مبارک: (با مشاور دست میدهد) خوش بختم!...تو هم که بالاخونهرو دادی رهن و اجاره!...من چه می دونم؟ راس و ریسم کن!
مشاور: از اولش تعریف کن!
مبارک: اوسام میشی؟
مشاور: میشم!
مشاور بلند میشود. از درون کشوی میزش لباس و لباده و عصا و کلاه درآورده و بر تن میکند و ریش سفید مصنوعی میگذارد
مبارک: (با تعجب) اوسا خودتی؟!
مشاور: (در نقش استاد مبارک) زهر مارو خودتی!...پس کیه؟
مبارک: (به سوی در میرود) بفرمایید! اوسام هستن!
مشاور: چه میکنی ذلیل مرده! کشتی منو با این کارات!
مبارک: (عصبی) ببین اوسا!؟ همین کارا رو میکنی که ازت کینه به دل گرفتم!
مشاور: اصلاً میدونی چیه؟
مبارک: میدونم!
مشاور: چیه؟!
مبارک: هیچی!
مشاور: مبارک؟!
مبارک: بعله اوستا؟!
مشاور: مبارک؟
مبارک: (به خودش) اوستا حسابی قاطی کرده! باهاس بردش مغز و اعصاب!
مشاور: (تکرار میکند) مبارک؟
مبارک: بعلههههه!
مشاور: بیا و از این به بعد نه منو اذیت کن...نه من تو رو اذیت کنم!
مبارک: نه اوستا! یک کار دیگه کنیم!
مشاور: میدونم چی میخوای بگی!...میخوای بگی... بیا و از این به بعد نه منو اذیت کن...نه من تو رو اذیت کنم!
مبارک: قربون آدم چیز فهم!...(اندکی مکث) دروغشو بخوای «من از آب...وجدان دارم»
مشاور: راستشو بخوای عذاب وجدان دارم!
مبارک: بعععله!...واسه چی باهاس هر چی این ویسندهها میگن ما ارجا کنیم
مشاور: اجرا کنیم؟
مبارک: بعععله!...اینه که دلم میخواد دیگه از شما کینه به دل نگیرم!
مشاور: این جوری که دیگه با هم دعوا معوا نداریم!...پس مردمو با چی بخندونیم؟
مبارک: میخوای من قلقلکت میدم!
مشاور: من که نباید بخندم...مردم باهاس بخندن!
مبارک: میخوای اونا رو قلقلک میدم!...اصلاً هر کی رو سر راهمون دیدیم قلقلک میدیم (مشاور را قلقلک می دهد)
مشاور: (خندهش گرفته) نکن پدر جان!... من به قلقک حساسیت دارم!
ناگهان صدای تق تق درب اتاق به گوش میرسد. لحظهای بعد درب باز شده و منشی وارد میشود. مبارک همچنان دارد مشاور را قلقلک میدهد.
منشی: (گلویش را تازه میکند) میبخشید!
مبارک یک لحظه انگار میخواد سراغ منشی برود ولی خودش را نگه میدارد.
مشاور: (با همان لباس و گریم) بله؟
منشی: اوا چه جالب!...یک نفر با همین لباس اومده و منتظره با شما حرف بزنه!
مشاور: با همین لباس؟
مبارک: ای وای نکنه اوسامه؟
مشاور: خب باشه!...
مبارک: اگه منو این جا ببینه...حسابی دعوام میکنه!
مشاور: من باهاش حرف میزنم! (به منشی) نگفت چه کار داره؟
منشی: میگه دیگه نمیخواد نوکر داشته باشه!...اومده واسه مشاوره!
مشاور: بفرستش داخل!
منشی می رود و درب را میبندد.
مبارک: شنیدین؟ اوسام دیگه منو نمیخواد!
مشاور: یادت نره!...قرار شد دیگه کینه شو به دل نگیری!
مبارک: (کمی به فکر فرو میرود) آره یادم هس!...اما بی کار شدن هم بد دردیه!
صدای کوبیدن به درب به گوش میرسد. درب باز شده و پیرمردی با تیپ اوستا وارد میشود.
اوستا: آقای مشاور!
مشاور: جانم؟
اوستا: (پیداست متوجه مبارک نشده) من میخوام کمکم کنید!...
مشاور: چه کمکی؟
اوستا: من میخوام دیگه از نوکرم... کینهای نداشته باشم!...خسته شدم از بس توی نمایشای تخت حوضی نال و نفرینش کردم و بهش بد و بیراه گفتم!
مبارک: (ناگهان با حالتی رمانتیک به سوی اوستا میرود) اوستا؟
اوستا: (او هم متوجه مبارک میشود) مبارک؟
هر دو به سوی هم رفته و سعی میکنند یکدیگر را در آغوش بگیرند اما مثل این که مشاور مانع است. هر دو مشاور را گرفته و از سراه بر میدارند.
ناگهان موسیقی ضربی به گوش میرسد و هر سه میخوانند
هر سه: داری داری داری دام دام...داری داری داری دیم دام!!