گرسنم بود. جلوی رستورانی که کباب دونر درست میکرد توقف کردم تا یک پرس مخلوط بگیرم و به خانه ببرم و دلی از عزا در آورم. جای پارک نبود ولی در یک خودرو، زوجی مشغول خوردن ساندویچ بودند و معلوم بود که پس از اتمام، محل را ترک خواهند کرد. در کمین جای پارک بالقوه، با زدن فلاشر دوبله پارک کردم و منتظر شدم (البته میدانم کار بدی است!). 100 متر جلوتر خودروی پلیس ایستاده بود و دو پلیس راهنمایی و رانندگی هم خارج از آن مشغول حرف زدن بودند. از یک کارگر رستوران که در نزدیکی خودرو بود پرسیدم که آیا امکان دارد برایم غذا را بگیرد که مدت توقف و قانونشکنیام کمتر شود. متأسفانه روی خوش نشان نداد. تقریباً پنج دقیقهای منتظر بودم و با تعجب پلیسها را نگاه میکردم و از خود میپرسیدم چرا مانع توقف دوبله من نمیشوند. بالاخره پاسخ پرسشم را یافتم و یکی از آنها شروع به حرکت آرام بسمت خودروی من کرد. من هم بدون کوچکترین حرکتی فقط وی را نگاه میکردم و منتظر بودم هر گاه به کنار خودرو رسید بگویم که منتظر خالی شدن جای پارک خودروی بغلی هستم و اگر اجازه داد به توقف خود ادامه دهم و اگر قبول نکرد، از هدف خود منصرف شوم و گرسنه به خانه بروم. دو قدم مانده بود به خودرو برسد که آن جلوتر یک خودروی دور از دیدرس و نامحتمل از جای پارک خود خارج شد و رفت. تازه وقتی خودروی خودم را روشن کردم که به گشایش پدید آمده حرکت کنم، پلیس دستش را به نشانه حرکت کن تکان داد. وقتی با لبخندی بر لب در جای پارک دور از انتظار ایستادم، احساس کردم یک دوست امیدآفرین خواست درسی به من بدهد و آن اینکه "گاهی در زندگی لحظاتی وجود دارد که در زمانی که انتظار نداری، از جایی که انتظار نداری، وقتی نیروی کمکی از کمک سر باز میزند و نیروی بازدارنده در دو قدمیات است، گشایشی رخ میدهد که میتوانی به هدفت برسی". دوست امیدآفرین دستش را روی شانهام گذاشت و آرام نجوا کرد: "نگران نباش، حکایت، دونر"....
پینوشت: دونر به زبان ترکی به معنای چرخیدن، گردیدن یا بعبارتی وارونه شدن است.