چیزهای خیلی بزرگ در ذهنم جا نمیشوند، مثلا به خرس بزرگ و صورتی اتاقم که فکر میکنم،
یا بوم نقاشی که هیچوقت کاملش نکردم!
یا پیانویی که تو ذهنم هست و دارم رو گلاویه هاش انگشت هام و میرقصونم!
ترجیح میدهم جهالتم را جهانی کنم تا کوچک کردن اینها در ذهنم
-من باب خواسته ها و ارزو های من
-چه جوریه ۹۰ ساله هایی هستن که میرن پیانو یادمیگرن و بیست و چندساله هایی که نه!!
- ماهی و آب !