اولین کتابی که امسال خوندم، کتابخانه نیمه شب بود؛ دومین تجربه با مت هیگ، بعد از کتاب دلایلی برای زنده ماندن. کل پارسال تو کتابفروشیها و دستفروشیها دیده بودمش، اما هربار یه دلیلی آورده بودم که نخرمش. یکی از مهمترینهاش این بود که اون موقع اسم این کتاب خیلی سرزبونها بود و من راحت نیستم برم سراغ چیزی یا کاری که یه مدت همه بلاگرها میرن. دوست دارم صبر کنم وقتی دیگه کسی ازش حرف نمیزنه، برم و تو سکوت بهش بپردازم.

وقتی دیدم یه جمعی هست که قراره این کتاب رو بخونن و یه برنامه و ددلاینطوری هم براش گذاشتن، تصمیم گرفتم شروع کنم. ولی با نسخه صوتی، که جاهای بیشتری بتونم همراهم داشته باشمش.
شنیده بودم که یه مقدار کلیشهای تموم میشه، اما با این حال روند کتاب رو دوست داشتم. با هر زندگی نورا سید، من هم خودم رو تصور کردم که انتخابهای دیگهای داشتم و کتاب حسرتهام رو ورق زدم. من دوست داشتم کشور دیگهای بودم، شاید سراغ موسیقی رفته بودم و آرزوی بچگی ویولنیست شدن محقق شده بود، شاید همین رشته خودم رو جای دیگه ای میخوندم، ورزشی رو شروع میکردم و ....
اما با این حال، من هم زندگی آخر نورا رو بیشتر دوست داشتم، ثبات و آرامشی که داشت. برای رویایی با خیلی از مشکلات، اون حس امنیته که بیشتر موقعها آدم رو جلو میبره نمیذاره جا بزنه.