اعلام عادی‌سازی روابط میان دو کشور عربی امارات و بحرین با اسرائیل واکنش‌های متفاوتی را در پی داشت. برخی تحلیلگران، دشمنی مشترک به نام ایران و ترس از این دشمن مشترک را عامل نزدیکی کشورهای عربی به اسرائیل می‌دانند. فارغ از میزان تاثیر تحرکات منطقه‌ای ایران بر این توافقات، نزدیکی دولت‌های عربی به اسرائیل زوایای متنوعی دارد که نمی‌بایست از آنان غافل شد. آخرین باری که چند کشور عربی به طور مشترک علیه اسرائیل وارد جنگ شدند، مربوط به سال ۱۹۷۳ است. پیش از آن تاریخ، دولت‌های عربی در سه نوبت و در سال‌های ۱۹۴۸، ۱۹۵۶ و ۱۹۶۷، با اسرائیل به ستیز پرداخته بودند که نتیجه همگی آنان شکست اعراب بود. از ۱۹۷۳ به بعد یعنی به مدت ۴۷ سال است که شاهد درگیری دولت‌های عربی با اسرائیل نبوده‌ایم و تنها در لبنان، حزب‌الله لبنان به عنوان یکی از احزاب تشکیل‌دهنده دولت لبنان در سال ۲۰۰۶ در جنگ موسوم به ۳۳ روزه با اسرائیل در حال جنگ بود. شکست‌های پیاپی اعراب از اسرائیل، سبب زوال موج پان‌عربی-ناصری، در سرتاسر کشورهای خاورمیانه شد و بسیاری از دولت‌های عربی را به این باور رساند که نمی‌توانند بر قدرت نوظهور خاورمیانه فائق آیند. توافق کمپ‌دیوید در سپتامبر ۱۹۷۸(حدود ۵ ماه پیش از انقلاب ایران) که طبق آن توافق، مصر به عنوان جلودار اعراب در نبرد با یهود، کشور اسرائیل را به رسمیت شناخت، تیر خلاصی بود بر پیکر کم‌رمق اعراب! اگرچه احساسات ضداسرائیلی هچنان در میان مردمان کشورهای عربی باقی ماند و حتی این احساسات ضداسرائیلی باعث قتل انور سادات(رئیس‌جمهور مصر و عاقد پیمان کمپ‌دیوید گردید) اما از آن پس دولت‌های عربی دیگر به فکر رویارویی با اسرائیل نیفتادند. بی‌تفاوتی دولت‌های عربی، نسبت به مسئله فلسطین دلایل دیگری نیز داشت. تا پیش از فروپاشی شوروی، کشورهای عربی نیز متاثر از نظم جهانی آن زمان به یکی از دو بلوک شرق و یا غرب تعلق داشتند و از میان آنان کشورهایی که به بلوک شرق تعلق داشتند در نبرد با اسرائیل جد و جهد بلیغ‌تری داشتند و کشورهایی چون عربستان همواره در نبرد با اسرائیل از کشورهای عربی عضو بلوک شرق چندین گام عقب‌تر بودند. جلوداری سه کشور مصر، سوریه و عراق در ستیز با اسرائیل (که هر سه از کشورهای بلوک شرق بودند) شاهدی بر این مدعاست. شوروی نیز به دلیل رقابت با آمریکا و برای ضربه زدن به متحدان آمریکا در منطقه، از کشورهای عربی در حال جنگ با اسرائیل، حمایت تسلیحاتی و مالی می‌نمود. با فروپاشی شوروی، جهان تک‌قطبی شد و هیچ کشور دیگری نتوانست با آمریکا به معارضه برخیزد. حتی چین نیز که اکنون یک قدرت نوظهور جهانیست هم نه می‌خواهد و نه می‌تواند نقش شوروی را ایفا کند و با آمریکا وارد یک جنگ سرد تمام‌عیار شود. سقوط شوروی تقریبا تمام کشورهای عربی‌ای را که زمانی به پشتیبانی ابرقدرت شرق با اسرائیل می‌جنگیدند وادار کرد تا به آمریکا نزدیک شوند و در نهایت با میانجیگری آمریکا، اندک‌اندک دارد موجبات عادی‌سازی روابط اعراب با اسرائیل را فراهم می‌سازد. صدام حسین و معمر قافی آخرین نسل از رهبران کشورهای عربی بودند که هنوز در حال و هوای دوران جمال عبدالناصر زندگی می‌کردند که هر دو دیکتاتور نیز سقوط کردند و کشورهایشان به دام جنگ‌ها و کشمکش‌های داخلی افتاد.
