
من همیشه عجله داشتم.
از بدو تولد میخواستم هر لحظه را با سرعت دو برابر حد عادی بگذرانم. از آغاز ۴ماهگی غذای کمکی آغاز شد. ۹ماهم بود که با کوبیدن به در یخچال و با اولین جمله آگاهانه و کوتاه «اَب خا» حرف زدن را آغاز کردم. در آغاز ۱۱ماهگی بلند شدم و مستقل از سایرین، راه رفتم. عجله داشتم برای تجربه. انگار فرصت زندگی برایم بسیار کم بود و من باید در زمان کوتاه، به اندازهی ۷۰سال زندگی میکردم. بنابراین وقتی ۴ساله بودم لیدر گروهی شدم که کودکان دبستانی نیز، در آن حضور داشتند. گروهی که باید با یک گروه دیگر وارد جنگ «کاج» میشد (سنگر گرفتن و پرتاب میوه درخت کاج به سوی هم). عجله داشتم. درست مثل خرگوشِ داستانِ آلیس در سرزمین عجایب! بنابراین دوران دبستان را جهشی میخواندم تا زودتر از باقی کودکان، به مقاطع بالا بروم. من باید سریع زندگی میکردم! پس تابستانهای دوران راهنمایی و دبیرستان مشغول تحصیل دروس سال بعد بودم تا هنگامی که در آن مقطع تحصیل میکنم، آنقدر به درسها اشراف داشته باشم که با خیال راحت نواختن سازی جدیدی را یاد بگیرم. همیشه میدویدم! تمام مسیرهایی که میشد قدم زد را با سرعت میدویدم. همواره یک صدا در گوشم مانند آونگ در حال رفتوآمد است و آن صدای نفس نفس زدن های بیوقفه خودم است. در تمام لحظات زندگی عجله داشتم. انگار زمان در حال فرار بود و همه چیز دیر میشد و من میماندم و هزار آرزوی ناکام! پس برای ناکام نماندن باید عجله میکردم. دوران دبیرستان را با تجربههای عاشقانه متعدد گذراندم. نه برای تجربه عشق؛ بلکه برای بررسی حالات و رفتار مردها، برای تجربه حس خوشآیند معشوقهای ظالم بودن! عجله داشتم عجله داشتم پس بلافاصله بعد دیپلم وارد دانشگاه شدم. عجله داشتم باید زندگیم را هرچه سریعتر به فاز جدی هدایت میکردم و اینگونه بود که در سن ۱۸سالگی به هر قیمتی بود وارد شرکت عمرانی معتبری برای کار شدم و تا ۲۴سالگی با چند شرکت دیگر به صورت پروژهای همزمان همکاری داشتم. زمان کم بود! عجله داشتم باید سریع درس میخواندم و کار میکردم ماشین میخریدم و پسانداز میکردم. از آنجا که سرعت تجربه کسب کردن و زندگی کردنم دو برابر حد عادی بود، در ۲۱سالگی فهمیدم ازدواج کاریست بیهوده و کاش مانند گونهای از مارها بکرزا بودم. بقای نسل بشر را به عهده سایر زنان جامعه سپردم چرا که وقت نداشتم در یک پروسه کسل کننده و کشدار آشنایی، خواستگاری، نامزدی، عقد، ازدواج، بارداری؛ قرار بگیرم. من باید هرچه سریعتر از زندگی لذت میبردم. داشت دیر میشد! همه چیز دیر میشد! اوه خدای من! من هنوز ایران گردی نکردهام! در ۲۴سالگی با تمام پساندازی که در ۶سال کاری داشتم به همراه کمکهای پدر، ایران گردی را آغاز کردم. باید سریع همهجا را از جلوی چشم خود میگذراندم. عجله داشتم برای کشف برای دیدن تمام بناهایی که درسش را خواندم. حدود ۴سال فقط به ایرانگردی پرداختم. در ۲۸سالگی وقتی در حال نفس نفس زدن حاصل از دویدن یک مسافت طولانی بودم، یادم آمد من هنوز نوشتهای از خود به جای نگذاشتم! شروع به نوشتن و چاپ مقالهای در باب هنر و نقوش انتزاعی کردم. مقاله اول، مقاله دوم، مقاله سوم. با روزنامه بسیار معتبر در بخش جامعه همکاری کردم و گزارشات متعددی به چاپ رساندم....
آه خدا.... من چقدر زندگی کردم.... چقدر خسته ام... هرچه زندگی کردم کافی نیست؟
اکنون در آغاز ۳۲سالگی راهی را رفتم میبایست در ۶۴سال طی میکردم... زنی با ۳۲سال سن و بانویی با ۶۴سال تجربه زندگی.
به همین علت است که خواهان یک زندگی آرام در دوران بازنشستگی هستم.
من هنوز زندهام و از نظر فیزیکی دست کم ۴۰سال دیگر نیز زندهام پس چرا عجله داشتم؟!