نیمه شب هوس دیدار حرم حضرت معصومه (درود خدا بر او) به سرم زد و این اندیشه خواب از سرم ربود. سپیده‌دم بی آنکه کسی را مطلع سازم عازم مرقد پاکش شدم. خدای عزوجل را صد هزار مرتبه شکر که خالی از آدمیان یافتمش.
گفتم: می‌بایِست من می‌آمدم؟ شد که یک بار تو به دیدارم بیایی؟ نگو که دست به زیر سنگ داری و...
زنی وارد شد. چارقد سیاه داشت و روی با برقع‌ای ناسور پوشانده. برقع از صورت به کنار زد. بس خردمند می‌نمود و شگفت در غم فرو اندر.
روی از من ستاند و گفت: تو را چه به اینجا؟
گفتم: تو را به پاسخ من چه حاجت؟
گفت: به چه اندیشه اندر این مکان اذن دخول یافته‌ای؟
گفتم: هر آنچه کنم به خود مربوط است.
گفت: لااقل آداب بجای آر.
گفتم: آداب نمیدانم. بسی سالهاست که آداب شما مسلمین مرا فراموش گشته.
گفت: دوگانه بجای آر.
گفتم: هنوز چهل روز از آخرین سبویی که از آن نوشیدم نگذشته.
گفت: تو که گفتی آداب نمیدانی؟
گفتم: مرا آداب بگونه‌ای دگر است.
گفت: چه میخواهی؟
گفتم: هرآنچه که میخواستم پیشتر گفتم. کنون حوائج به پشت در نهاده و بی‌نیاز پای به حرم نهاده‌ام.
گفت: پس از برای چه آمده‌ای؟
گفتم: از برای شکوه و شکایت.
گفت: تو که اهل شکوه و شکایت نبودی!
گفتم: تو را چگونه است که از سِر من آگاهی؟
گفت: تو را به پاسخ من چه حاجت؟
گفتم: پاسخی که اندکی پیش به تو داده‌ام را به من باز می‌گویی؟
گفت: هرآنچه که تو بدان می‌اندیشی مرا آگاهیست.
گفتم: کیستی؟
گفت: بنده‌ای چون تو.
گفتم: تو به مانند من نیستی. مرا آگاهی از اندیشه‌ها توان نیست، لیک تو نیک میدانی من چه در سَر دارم.
گفت: حال بگو چه میخواهی؟
گفتم: تو که داعیه آگاهی از سِر درون داری، نمیدانی چه می‌خواهم؟
گفت: میدانم. لیک بر سر آنم که تو خود بازگویی.
گفتم: خواست من از خِرد ام خیزد و نه احساس. آدمیان را توان بیان احساسات است و نه اندیشه‌های به خردانه.
گفت: فلسفه نباف! سکوتت را بشکن و بازگوی.
باز گفتمش. آن هنگام که خموش گشتم روی به من گرداند و گفت: آنچه تو میخواهی، خواستی بود که من نیز پیشتر داشتم. لیک اجل مهلتم نداد و من همواره با همین تمنا تا به امروز زیسته‌ام. خواست تو بجای نتوانم آورد. چراکه خواست تو، خواست من نیز هست و چنانچه آن را برآورده سازم، به خویشتن ظلم نموده‌ام.
گفتم: ظلم؟ از برای چه؟
گفت: چراکه من چیزی را به تو میدهم که خود در حسرت آنم و اینچنین بر حسرت خود افزوده و اندر غم بیش از پیش فرو روم.
گفتم آتش در جیب چارقدت داری؟
گفت: نَکِش.
گفتم: به چه علت؟
گفت: پوستت خراب می‌شود.
گفتم: مرا به پوست دخترکان چه حاجت؟
گفت: آتش ندارم. تو نیز آن پاکتِ درد را غلاف کن. در این مکان اجازه دود کردن نداری.
گفتم: چیزی میخوری؟
گفت: سالهاست که مرا به خوراک نیازی نیست.
گفتم: چه نیک! اینگونه لاغر و به اندام می‌مانی. لبخندی زد و گفت: مرا به لاغری چه حاجت؟
گفتم: تو نیز به مانند من بی‌نیاز از ظواهری. هرچه کنی، از برای دل خویشتن کنی.
گفت: باز هم به اینجا بیا. من و تو سخنان بسیار داریم از برای گفتن.
گفتم: می‌بایِست همواره من بیایم؟ یک بار تو بیا.
گفت: بسیار خب. خانه را آب و جارو کن. می‌آیم و تو را با خود به جایی میبرم که بتوانیم روزها و شب‌ها بدون حضور مزاحمی، گفت‌وگو کنیم.
گفتم: بی‌صبرانه منتظرم...
