
"هست" یک فعل مستقل است، از مصدر "هستن"، به معنی "وجود داشتن" و به تنهایی قابل استفاده است. ولی "است" فقط یک رابطه است در جملات اسنادی و اسناد دادن چیزی به چیزی دیگر را نشان میدهد.
برای مثال ما میگوییم "خدا هست" یعنی "خدا وجود دارد." و این جمله كامل است. فعل و فاعل خودش را دارد. اما اگر بگوییم "خدا است." عبارت ناقص به نظر میاد و این پرسش رو ایجاد میکنه كه خدا چه چیزی است؟ یا در كجا است؟ اینجا مثلاً باید گفت "خدا كریم است." یا "خدا با ما است."
هست" بر "وجود" چیزی دلالت میكند و "است" بر "چگونگی" آن. وقتی میگوییم "آب هست." یعنی اینجا آب وجود دارد. اما وقتی میگوییم "آب سرد است." دیگر بحث از وجود آب نیست، از چگونگی آن است.