ساعت ماشین خراب بود . فروغ ساعت مچی مشکی رنگ مارک omax اش را نگاهی انداخت. یادگاری مادرش نگار. «یادش بخیر»
فروغ جانش بند آن ساعت بود، گاه گاهی که دلتنگ مادرش میشد ساعت را میبوسید، گویی که روح مادرش در آن ساعت دمیده شده.
ساعت از ۸ صبح کمی گذشته بود، دَم درب مکانیکی حاج اصغر سایه نیش ترمزی بر پترول زد و او بی معطلی ایست کرد. در همین حین حاج اصغر در حال سامان دادن ابزار الات اش بود. سایه با تعجب به حاج اصغر چشم دوخته بود که ناگهان توجه فروغ را به خود جلب کرد، فروغ با تاج لبخندی بر گوشه لبش پرسید:
+چیشده؟ چرا به حاج اصغر اینطوری نگاه میکنی؟ مگه روح دیدی؟!
سایه تاکنون مکانیکی به این تمیزی ندیده بود، آنجا بیشتر شبیه به مغازهی لوستر فروشی بود تا مکانیکی، تمام اشیاء برق میزدنند، نه خبری از گریس بود نه روغن.
-فرووغ، مطمئنی اینجااا مکانیکیه؟ چه مرد تر و تمیزی بابا خوشم اومددد..
فروغ از نگاه سایه به حاج اصغر چشم دوخت. مردی میانسال با موهای جو گندمی، شانه دیده، چشمانی عسلی، با شکمی بر آمده که دکمههای پیش بند را به تنگ آورده بود. لباس خاکستری که غرق در لَجَنی پیش بند شده بود. بلندای نگاه حاج اصغر شاید دو وجبی از فروغ بیشتر بود، دستش به آسمان میرسید. فروغ از داخل ماشین نگاهی گذرا به داخل مکانیکی انداخت، واقعا شوک بر انگیز بود. عنبر ها از شماره ۱ تا ۵ بر دیوار میخ بودند. چکش و آچار فرانسه بر روی میز در خط خود سنگر گرفته بودند، هیچگاه مرز خود را نمیشکستند، همه چیز مرتب بود. همه چیز ، گویی واقعا اینجا مکانیکی نبود. فروغ حال دلیل تعجب سایه را خوب درک میکرد.
+فروغ خنده کنان گفت:
سایه، سایه!!!
ببین این حاج اصغر ما این اطراف به تمیزی شهرت داره. تو تمیزی کسی رو دستش نیومده، خیلی وسواس داره. زیاد ذهنتو در گیر نکن!
-به به چقدر هم عالی.
سایه نزدیک درب ورودی مکانیکی میشود.
-سلام حاج اصغر خداقوت.
×علیک سلام. من شما رو تا حالا اینورا ندیدم. آشنای فروغ مایی؟
-بله حاجی، اومدم ماشینمو چک کنی.
×کی فروغ خانمی؟ تا اونجا که من میدونم فروغ خانم تنهاست... خیلی تنها. حتی فامیلی نداره که عید به عید بخاطر خدا یه سری بهشون بزنه!! چه عجیب.. حالا ماشینت ماشینت چشه؟
-قصش درازه.. طوفان پریشبی منو به فروغ خانم رسوند. میخوایم بزنیم به دل جاده، ماشین سرویس میخواد. میتونی خیال مارو بابت سلامت ماشین راحت کنی حاجی؟
×خب انشالله که خیره! ببین منو بِرار یه حاج اصغر رو یه گیلان، چنان ماشینت و سرویس کنم که تا خود جنوب تخته گاز بری.
راستی؛ حواست به این فروغ ما باشه. دخترکم خیلی تنهاست خیلی گوشه گیره، زیاد با کسی درد و دل نمیکنه چی شد که این دختر اینطور شد، خدا عالمه. ولی تو برادری کن هواشو داشته باش. خیلی دل نازکه. انشالله که خیره!
-خیالتون راحت حاج اصغر، فروغ هم مثل آبجی ماس. رو چشامون جا داره خیالتون راحت.
در بین این دل و قلوه گرفتن های حاج اصغر و سایه. فروغ شیشه پترول را پایین داد و با حاج اصغر حال احوال پرسی کرد و سردی هوا را بهانه پیاده نشدنش کرد.
اما حاج اصغر که میدانست فروغ تمایل چندانی به سلام و احوال پرسی ندارد. دلیل این کارش را خجالت از مردی گذاشت که یک شب است با او هم قدم شده. حاج اصغر هم در جواب فروغ با گرمی با او برخورد کرد و همچون پدری دلسوز نگرانی خود را ابراز کرد و گوش زد کرد که راه است و سختی هایش مبادا اذیت شوی و به جان راننده ات بیوفتی. حاج اصغر در دلش با خود زمزمه میکرد و میگفت: دخترکم این سفر را تاب بیاور. پیله تنهایی ات را بگشا. شاید اینبار رهایی قسمت قلب تنهایت شود.
پترول حالش خوب خوب بود. حاج اصغر هیچ نقطه ضعفی باقی نگذاشت. پترول از روز اول هم نو تر شده بود. پترول و سایه و فروغ بدرقه راهی شدند که مقصدی نداشت. فقط کاسه آب حاج اصغر ضمانت این راه بود.
ادامه دارد.