خورشید پتوی خاکستری بند شده به آسمان را کنار زد . پرتو خورشید نَرم نَرمک دل زمین را گرم میکرد . ساعت ۷ صبح ، سایه کلبه فروغ را به نیت مکانیکی حاج اصغر ترک کرد .
ماشین سایه کمی دور تر از ورودی دهکده خاموش شده بود . طوری که سایه با هزاران ترفند هم نتوانست روشنش کند . سایه سوار پترول سبز رنگ اش شد تا یکبار دیگر شانسش را امتحان کند . با اینکه میدانست احتمال روشن شدن پترول، صفر درصد است ولی یک حسی او را قلقلک میداد که دوباره امتحان کن . سایه کلید را گذاشت . دنده را خلاص کرد و استارت زد . ماشین با یک حرکت روشن شد . سایه مات و مبهوت ماند . خدایای من !
سایه خطاب به ماشینش گفت: تو هم مثل خودم غیرقابل تصور هستی ! فقط قصد کرده بودی که شب زیر بارون آواره ام کنی .
سایه شروع به حرکت کرد.تا درب خانهی فروغ هشت دقیقهای راه بود. سایه همچنان به صحبت کردن با پترول ادامه داد !
یه خبر خوب دارم برات، دیشب که منو آواره کوچه و بیابون کردی مجبور شدم یه جایی پناه بگیرم. شانسی زنگ یه خونه رو زدم که خانم محترمی درب رو باز کرد. بهش گفتم تو بدخلقی کردی و گرفتی خوابیدی و خیال بیدار شدن نداری!
اون بنده خدا هم اونقدر مهربون بود که به من پناه داد. فکر بد نکنیهااا سلطان، ما خاطر لیلارو به هیچ دختری نمیدیم، خانم آبجیماست!
جوری سایه با پترول سبزش صحبت میکرد که هر که او را میدید فکری به جز آنکه روح در ماشین است و یا سایه دیوانه شده و با خودش صحبت میکند به سرش نمیزد!
سایه در مقابل درب خانهی فروغ توقف کرد و باز شروع کرد به صحبت کردن با پترول سبزش!
خب اینم از خونهی فروغ خانم. همسفر جدیدمون.
سایه درحالی که از ماشینش پیاده میشد با صدای بلند گفت؛ فروغ خانم حاضرید؟؟؟
فروغ در حال درد و دل کردن با گل و گیاه هایش بود و هعی تسکینم ، تسکینم میکرد
که ناگهان با شنیدن صدای سایه ضربان قلبش ایست کرد . به شدت تعجب کرده بود!
هنوز ۲۰ دقیقه از رفتن سایه نمیگذشت .
تمام محاسبات فروغ بهم ریخت.
پارچ آب را روی میز گذاشت و بلافاصله درب را باز کرد و با چشمانی متعجب پرسید.
+چه زود درست شد ؟!
مگه میشه!؟ هنوز ۲۰ دقیقه نیست که رفتی ؟!!!!!
-سایه با خنده ای کمی تمسخر آمیز گفت: والا چه عرض کنم بانو، دیشب که ماشین ما قهرش گرفته بود. هرچقدر هم که نازش رو کشیدیم آشتی نکرد! امروز رفتیم میبینیم روشن میشه، میدونی؟ من فکر میکنم که پترول هم مثل من دلش از تنهایی گرفته بود و دلش همسفر میخواست!
فکر کنم دنیای شعر مارو در کنار هم میطلبید و دیشب پترول سبب این وصال شد!
+آخ از دست تو سایه .
شاید تقدیر میخواسته من و تو همو ببینیم
ولی چراا خدا عالمه .
خب! بزار برم وسایلامو بیارم تو ام یه دستی به ماشین بکش.
فروغ ساک و کوله کوچکش را برداشت و برای آخرین بار کلبه تنهایی هایش را برانداز کرد . یک دل سیر قربان صدقه تک تک گل هایش رفت و با نگاهی که گویی آخرین بار است . درب خانه را قفل کرد و رفت.
خب ؛ بزار اول آشناتون کنم.فروغ خانم پترول، پترول فروغخانم آبجی ما.
سایه درب سمت جلو شاگرد را باز میکند و فروغ را بدرقه میکند تا در ماشین بنشیند و استارت سفر درازشان را بزنند!
فروغ و سایه در صندلی های پترول مستقر شدند و راهی سفری شدند که مقصد مشخصی ندارد. فقط می دادند که باید بروند .!
هوا کمی سوز داشت . داخل ماشین گرم بود. شیشه ها بخار کرد. سایه دست به دنده شد که استارت بزند و راهی شوند که فروغ گفت :
+سایه نظرت چیه برای اطمینانم که شده ماشین و ببریم حاج اصغر نگاه کنه . اونطوری با خیال راحت راهی میشیم .
سایه بدون معطلی قبول کرد و گفت :
به روی چشم باانو
پترول ببین نیومده چه خاطرتو میخواد این بانو .
و به پیش بسوی مکانیکی حاج اصغر .