سحرگاهی خنک عطر نعناهای باران دیده باغچه فروغ خانه ای نم دیده که بوی کاهگلی اش در تمام خانه پیچیده بود و صورت متعجب سایه صحنه فیلم جالبی میشد..
سایه از آخرین جمله فروغ خشکاش زده بود. منم میام؟! چرا به چه علت، سایه که خبر از سختی های راه نداشت. اصلا جاده او را به کجا خواهد کشاند. اصلا زنده میماند که دوباره لیلا را ببیند؟ نمیدانست ولی چشمان مصمم فروغ قلب سایه را قرص میکرد.
سایه به این فکر میکرد که خانم غریبهی تنهایی که حالا در فاصلهی یک شب تا صبح با اون از آشنا هم آشنا تر شده بود چطور میخواهد با او همسفرِ سفری بشود که مقصدی ناپیدا دارد؟؟؟
در همین فکر ها بود که ماشینش یادش آمد. ماشینِ پترولی که شب قبل با نامهربانی جاده رو به رو شده بود و حالا در چند کیلومتری روستا کنار جاده خراب و ویران جا خوش کرده بود.
سایه رفت. رفت که ماشینش را میهمان مکانیکی کند. خدا میداند از موتورش بود یا روغن ماشین تمام شده یا آمپر سوزانده بود، هر چه که بود ماشینش هوای مکانیکی به سرش زده بود. اندکی پول بی زبان درگلویش گیر کرده که باید خرج شود.
سایه فکرش سمت ماشین بود و چشمش سمت فروغ! درحالی که تلاش فروغ برای جمع و جور کردن خانه را میدید گفت: -ماشینم... ماشینم با حال خراب کنار جاده افتاده، باید اول صبح درستش کنم که بتونیم راه بیوفتیم. میگم شما مکانیکی خوب سراغ نداری؟؟ کسی که بشه باهم بریم ماشینو بکشونیم تا اینجا..
+چرا چرا، اتفاقا چند تا کوچه پایین تر طرفه درختای گردو یه حاجی اصغر هست که یه ماشینم داره که بتونه ماشین و تا اینجا بکسل کنه.اگه رفتی پیشش بگو من و فروغ بانو فرستاده. خودش کمکت میکنه.
-دست شما درد نکنه. پس تا وسایلو اماده میکنید منم میرم ماشینو بیارم.
+باش منتظرتونم، به سلامت.
در که بسته شد، یک خانه ماند و یک فروغ و یک دنیا فکر فکر هایی که حریف اش نبود. سیاهه چاله ذهنش ته نداشت هر چقدر بیشتر فکر میکرد بیشتر غرق میشد. فروغ همینطور که در ذهنش دست و پا میزد به وسایل هایش هم چشم دوخت. او از این دنیا تنها چیزی که داشت دفتر و قلم و کتاب بود، حذف کرده بود تمام دروغ های زندگی اش را، حقیقت را حفظ کرده بود که میدانست هر چه دارند جز حقیقت نیست. آنها را در کیف گذاشت همراه چند دست لباس و آماده و مشتاق برای سفری که خودش هم نمیداند مقصد کجاست.