استکان ها به هم میخوردند و صدای تیک تیکشان به گوش میرسید، فروغ درحال تدارک برای پذیرایی از میهمان ناخوانده ای بود که هیچ تصوری از شخصیت و رفتار و کردارش نداشت اما او دل را به دریا زده بود.
چای بابونه با چاشنی زعفران و کیک کشمشی که خودش پخته بود را در سینی استیل زیبایی کنار هم چید و برای آخرین بار به هنر خود مغرورانه چشم دوخت و با یک نفس عمیق دست به سر و روی خودش کشید به سمت مهمان غریبه رفت.
چشم به میز وسط اتاق پذیرایی دوخته بود، چشمانش مرد غریبه ی آشفته و ژولیده ای را میدید که خستگی از سر و رویش میبارید.
فروغ با دو سرفه ریز گلویش را صاف کرد تا توجه سایه را به خود جلب کند، سایه سمت فروغ چرخید، و وی با لحنی محترمانه گفت:
خواهش میکنم بفرمایید حتما راه طولانی رو گذروندین، بفرمایین روی صندلی بنشینید و از خودتون پذیرایی کنید.
فروغ با گذاشتن سینی چای رفت و مشغول انجام کارهای روزمره و تدارک شام برای مهمان ناخوانده اش شد.
سایه از رو به روی شومینه بلند شد و به سمت کاناپههای قدیمی در اتاق نشیمن رفت. بوی چای دیوانهاش کرده بود. روی کاناپه نشست و در این بین یک دفتر، دفتر فروغ دل سایه را برد....
دفتری با قطر تقریبا سه سانتیمتر با برگههای کاهی روی میز آرام گرفته بود. سایه با دیدن آن دفتر یاد دفتر شعر خودش افتاد، دفتری که تنها همدم و همراه و همرازش بود، برای دفتر، برای خودش، برای شعرهایش و دلیل آنها.. خیره به دفتر خانم غریبه در حالی که چای مینوشید زمزمه کرد؛
دفتری با قطر تقریبا سه سانتیمتر با برگههای کاهی روی میز آرام گرفته بود.
به خودم آمدم و مست دیدم خود را
در میخانهی کفارِ ز عشق طرد شده دیدم خود را
اینجا که من هستم دلبر زیاد است لیکن
منه بیچاره در چشمان او دیدم خود را
فروغ یهو برمیگرده مات و مبهوت صدای سایه و با صدای شوک زده میگه:
-مگ توام بلدی؟؟؟!!!
سایه به خودش میآید، سرش را سمت صدا میچرخاند و به خانمغریبه نگاه میکند.
+چی؟؟!!
-میگم مگ شما هم شعر بلدی ؟
آخه داشتین شعر میگفتین ... خیلی ام شعر زیبایی بود:)!
+من؟؟؟ بلهبله، میتونم بگم باهاش زندگی کردم..
میخونم، مینویسم.. شما چی؟؟ این دفتر خیلی شبیه به دفتر شعره!
-چقدر خوب..
من خیلی وقته که دل به شعر باختم، عاشقش شدم و عاشقی رو یاد گرفتم، باهاش برای خودم یه کنج خلوت ساختم، به دور از آدما ، آدمای دو رنگِ آفتاب پرست شعر منو از نو ساخت، آدم آرومی شدم و به دور از هیاهوی روزگاری خسته دلم را بند کردم به جوهر قلمم، ساز میزنم برای کاغذم برای قلب عاشقم، مینویسم که شاید قدری آرام شوم...
+حدس میزدم! شما هم مثل من روحتون توی شعر غرق شده، فکر میکنم من شمارو توی اعماق دریای شعر قبلا ملاقات کردم. میدونی؟
اونایی که روحشون رو میسپارن به شعر بدون اینکه خودشون بدونن باهم ملاقات میکنن..
تو دل یک کلمه، یک عبارت، یک بیت و یک غزل..
شعر برای همهی آدماس، هم اونایی که روحشون با شعر میونهی خوبی نداره هر چقدر که نخوان ولی یه روزی با یک شعر برخورد میکنن و از قضا که حالشون رو دگرگون میکنه! و هم اونایی که شعر دوس دارن و همیشه میخونن و لذت میبرن.
ولی اونایی که روحشون رو سپاردن به شعر اونا یه چیز دیگن، شعر با اونا یه جور دیگه حرف میزنه!
میتونم بگم اونا واژهی هم قافیهی شعرن، و الباقی آدمها کلماتِ شعر.
سکوت، سکوت و بازم سکوت حرف سایه فروغ و به فکر برده بود ، یعنی من و اون هم نواییم، هم بیعتیم، یا مثل مردم کوفه سریع زیر حرفمون میزنیم، چیشد که این غریبه اینقدر برام آشناست و هزاران سوال دیگ که فروغ و رو تو سیاه چاله های ذهنش غرق کرده بود، فروغ دست و پا میزد ولی راه نجاتی نداشت...
یهو بدون هیچ مقدمه ای گفت: ببخشید من حتی اسمتونو نمیدونم و سایه آمادگی این سوال رو نداشت...
ادامهدارد...
نویسندگان:
حدیث عابدی
مأوا مقدمزاد