دشمن عزیز

شهرزاد همتی
- «مامان  بیچاره!»
صدای افراست که از جلوی در دستشویی می‌آید. شلوارش را نصفه و نیمه بالا کشیده و با لبخندی شیطانی نگاهم می‌کند که با ماسک و دستکش و عینک دودی روی لگنش دولا شده‌ام و قاشق ظرف نمونه‌گیری را در لگن فرو کرده‌ام تا نمونه را برای انگل سه مرحله‌ای به آزمایشگاه برسانم...
این برنامه تابستان هر سال است. مهد نامه می‌دهد که جواب انگل سه مرحله‌ای را باید هر چه سریعتر ارسال کنیم. یعنی بچه سه بار توی لگن پی پی کند و تو هر بار این عملیات پر بو را تکرار کنی.
ظرف را در سه کیسه پیچیده‌ام که می‌بینم پایین دامنم را گرفته و می‌گوید: الان چیکارش می‌کنن؟ پی پی رو چطوری آزمایش می‌کنه؟ دکتر خانومه یا آقا؟‌ بعد پی پی من رو کجا می‌برن؟ طفلی پی پی تنها می‌ره کجا آخه؟ می‌خوای خودمون ببریمش؟
کله‌ام را کج می‌کنم و می‌گویم: ۳ بار باید بریم مادر! حالا یک دفعه پی پی تنها بره عیبی نداره!
پیک بگیر!
بلند داد می‌زنم تا جناب همسر بشنود... همان‌طور که تند تند جورابش را پا می‌کند می‌گوید:
روم نمی‌شه ظرف پی پی رو بدم دستش بگم حاجی ببر تا آزمایشگاه!
خب نگو! پیچیدم تو کیسه می‌ذارم تو جعبه!
خب مگه می‌خوای کادو بدی؟ یارو بپیچه تو آزمایشگاه می‌فهمه محموله چی بوده ممکنه سکته کنه!

بعد نگاهی به افرا می‌کند و می‌گوید: - اصلا با افرا پی پی رو می‌بریم تا پی پی بیچاره تنهایی نره و احساس غریبی نکنه...
افرا پیروز مندانه شلوارش را سفت نگه می‌دارد و می‌گوید: خب پس پی پی رو خودم دستم می‌گیرم می‌برم می‌دم به دکتر و می‌گم مواظبش هم باشه!
در حال شستن لگنم که صدای گامب در می‌آید؛ یعنی رفته‌اند و در راه هم افرا به قصد شکستن کوبانده... بعد همانطور که آب را در لگنش می‌چرخانم به همه چیزهای این چهار سال فکر می‌کنم... بچه دشمن عزیز است... قلب آدمی است که بیرون می‌زند... وقتی زمین می‌خورد و وقتی گریه می‌کند این قلب توست که دچار تنش شده... من می‌فهمم که قلبم الان سوار ماشین شده و پی پی به دست در حال رفتن به آزمایشگاه است تا مطمئن شود پی پی در امنیت آزمایش می‌شود. بعد بر می‌گردم به آذرماه ۱۳۹۸. اول گیشا ایستاده‌ایم... شاید بیستم آذر باشد و افرا چهار روزه... هوا به شدت آلوده است و افرا را در یک سرهمی پشمی که شاخ یونیکورن دارد پیچیده‌ام. پدر در داروخانه است و من به صورتش شکل قورباغه نوزادی نگاه می‌کنم که زردی‌اش بالاست و هرچه زور زدم طبیعی به دنیا نیامد. طبیعی به دنیا نیامد تا کارهای رمانتیک بکنم و بابایش بندنافش را ببرد. فکرکنم ‍پدر شجاع داستان دعایش مستجاب شد تا در این موقعیت ابزورد و ترسناک و دل به هم زن در رودربایستی قرار نگیرد و تن به این حرکت سانتی مانتال ندهد... من در بیمارستان با شکم گنده زوزه می‌کشیدم که یا طبیعی یا هیچ رقمه نخواهم زایید! دکتر اما بی توجه به ضجه‌های من ترکی فحش می‌داد و فکر می‌کرد نمی‌فهمم و با آن قد درازش جلو جلو راه می‌رفت و دستور می‌داد اتاق عمل را آماده کند. شوهر هم سعی کرده بود غمگین به نظر برسد و می‌گفت: شهرزاد این بچه خفه می‌شه‌ها! کوتاه بیا... به شما نمی‌گویم که گفتم خفه شو و با غمی زایدالوصف وارد اتاق عمل شدم و به همه غر زدم... می‌گفتم هیس! حرف نزنید! با من شوخی نکنید! صدا نشنوم... انقدر به جگر دکتر بیهوشی و پرستار خون کردم که زودتر از موعد بیهوشم کردند و نیم ساعت بعد بچه را گذاشتند تو بغلم و پروسه زایمان تراژیک من تمام شد.
آها! برگردیم داخل ماشین! بچه ۴ روزه هنوز شبیه به قورباغه است. توی بغلم قورباغه زردرنگی بود که احتمالا باید برای کنترل زردی داخل دستگاه می‌رفت. خواب بود و من هر بار که کله‌ام را تکان می‌دادم شاخ بی ریخت یونیکورن توی چشمم فرو می‌رفت.کلاه را از کله کچلش کنار زدم و نگاهش کردم. هنوز از اینکه طبیعی زایمان نکرده بودم و آن همه یوگای بارداری و روی توپ نشستن جواب نداده بود از دستش عصبانی بودم. صورتش را اینطرف و آن طرف کردم و کمی بالا گرفتم تا خوب به قورباغه کوچک نگاه کنم. داخل دماغش کثیف بود. انگار که کشف بزرگی کرده باشم انگشتم را آرام در دماغش کردم و محموله را خارج کردم... بدون آنکه بدم بیاید. دستم را با دستمال پاک کردم و انگار با افرا به نتیجه رسیدیم! من از هیچی این قورباغه بدم نمی‌امد! هیچ مور مورم نشد.... بعد چسباندمش به بغلم و حس دلسوزی به نوزادی که توی بغلم بود شد عشق و به خودم هم حس بهتری پیدا کردم...اگر دستم می‌رسید این لحظه را برای همیشه فریز می‌کردم. بوی هوایش را در شیشه می‌کردم و نگه می‌داشتم یا نمی‌دانم آن را بیمه می‌کردم. هر کاری که مطمئن باشم این لحظه عزیز همیشه عزیز می‌ماند.تا روزهای متمادی پی پی کردن صبح به صبح نوزاد برای مادر بهترین خبر جهان است. هر صبح که با کله باد کرده از شب بیداری داخل پوشکش را می‌جوریدم و نتیجه رضایتبخش بود جیغی از خوشحالی می‌کشیدم. این جیغ هنوز ادامه دارد...

هربار که شکم بچه راحت کار می‌کند، هربار که دماغش تمیز است من یک جیغی از خوشحالی می‌کشم و او با چشمان گردالی‌اش نگاهم می‌کند و می‌گوید: مامان چرا انقدر پی پی من رو دوست داری؟
صدای گامب در دوباره می‌آید. دستشویی را شسته‌ام و روی صندلی دارم این خاطرات پر از بو را مرور می‌کنم. افرا با گریه فراوان و دهن کج جلویم ظاهر می‌شود. پدرش لباسش را در می‌آورد و مسخره نگاهمان می‌کند.
- ماما....ن بابا.... نذاااااااشتت به خانم خوشگله بگم از پی پی من مراقبت کنه...
محکم بغلش می‌کنم و می‌گویم: من خودم به خانم خوشگله زنگ می‌زنم و می‌گویم از پی پی مراقبت کنه. اصلا زنگ می‌زنم شرکت بیمه و میگم پی‌ پی رو بیمه کنن. الکی شماره می‌گیرم و با کسی خیالی پشت تلفن صحبت می‌کنم. بعد بچه بی‌خیال می‌شود و سراغ یخچال می‌رود. من دارم دعا می‌کنم مرحله دوم آزمایش انگل سه مرحله‌ای زودتر انجام شود و از این کار بدریخت خلاص شوم... بچه می‌آید جلو و می‌گوید: مامااااااااااان جیش دارم! بغلش می‌کنم و می‌گویم: قربون جیشت برم من... غش غش می‌خندد و کله‌اش را توی گردنم فرو می‌کند و من فکر میکنم این بچه بزرگ می‌شود و هی دورتر می‌شود و فرصت کمی مانده تا بتوانم مثل پر کاه بلندش کنم و کله‌اش را در گردنم بکنم و قربان صدقه جیش او بروم... چقدر بچه داشتن خوب است و بد است... بچه دشمن عزیزی است که بودنش نعمت است! اما دکمه غلط کردم هرگز ندارد...
#بسپرش_به_ازکی