
همینقدر محو.
همینقدر سر شاد.
باکس را گذاشتیم روی سقف ماشین و از این طرف رفتیم آن طرف.
هر آنچه از صمیم قلب خواسته بودم، داد. دستخط خودش.
عجب یادگاریای! آه!
سوالهای رندوم، سرمای بستنی زیر گوشم. ترجیح میدهم دورم پتو باشد. جکسونویل از اورلاندو خنکتر است. بستنی با طعم عسل، لاوندر و کلاود ناین! پیشنهاد او.

من از دنیا چه میخواهم؟
من خودم را بچهی جکسونویل میدانم و حسابی بامزه بود سوراخسمبههایی را رفتیم که در حالت عادی…
دراز کشیدهام.
در آپارتمان قدیمیام. تراپی سبکی داشتم.
حالم شنگول است. کمپینم امروز راه میافتند و من، خوشحالترینم.
اگر مانده بودم، اگر نمیشد، اگر میشد.

حالا که صدای گذشتهام را، در آیندهی همان روزها میشنوم. حالا که حتی نوستالژیا هم، رقیقمان نمیکند.
حتی بستهی دریافتی از ایران، حتی دستخط مامان، دشت مادر، حتی گلسرهای صورتی، گوشوارهی نقره، لواشک باغ عمه. در سکوت نگاهشان کردم. بعد تسبیح سر شوقم آورد و با صدای بلند گفتم ای جانم!
ببین
چقدر ابزورد. من، در اتاق خواب، دو سال پیشم ایستادهام.

دو سال پیش همین روز:

جایی که اپریل دو سال پیش این شکلی بود.
حالا من ایستادهام.
در میان یک سفر زمانیمکانی. آپارتمان قدیمیام، دانشگاه سابقم، شبگردی با کراش آن روزهایم. برسی به اتاق قبلی. چمدان رسیده از همدان!

میجورم. در سکوت. شب بود. شب قبل از کمپینم است و برگشتم یک دور همهی آنان که میخواستم را دوباره دیدم. متصل شدم.
متصل است او.
او.

شمع دل است او.

اسباببازی و وسایلمون رسید. چقدر مزه داد؟ خیلی! اینم جایزهی بچههای خوب واسه جادهی ابدیت!
حالم داره کم کم جا میاد. درسته؟ شهرزاد خانوم کمپینی که این همه واسش راه اومدین، سه قدمی ماست.
خلاصه که!