
همین بغل. همین بغل بودم.
یه سرنخ رمانتیک دنبال کردم. چیز جدید یاد گرفتم. اول از خودم که! منظورم چیه.
دوم
کراش اسبق زندگیم، مرد گوگولی صحنهها، بهم بعد از دو سال و نیم درخواست کرد بریم بیرون. وقتی روبروش نشستم و تو چشمهام خیره موند و گفت، این طوری بودم که…خب…چی شد اون سال نشد(فلاشبک-کمی احساس شرم و گناه) نشد خب!
سوم
چقدر فرق داریم همه. حتی سر شرورهای روزانه. یه رابطه چی میده به آدم که یک تحفهی دیگه رو که دوستش داری و میخوای بمونی باهاش، تحمل میکنی.

احساس شکست میکنم و خودم رو نقطهی مشترک عدم موفقیتم در رابطه انسانی میدونم.

من زیادی خاصام؟ ان خاصیام؟

اصلن، من، ان خاص! که چی؟

یه کمی مونده تا خیلی چیزها. مثل کمپین، پیشتولید، قرارداد کافه، خورده ریزههای کاری. زندگیم چقدر خلوت میشه تابستون.

خیلی جبرها از گردنم میره. از تحمل آدمها، تا تحمل خودم.

تا مسوولیت باانرژی، شوخ، خوشسخن و متمرکز بودن. بله. من انتهای خیلی چیزها رو دیدم.

۱۲۸۷ تا شات دارم واسه فیلمام.
کمپین فیلم همین بغل دسته.
من ولی امروز میرم جکس. داوری فیلم.
اومدم بگم
مرسی واسم نوشتین و کامنت گذاشتین.