
قصهی امشو، عدد نداره.

قصهی امشو اسم هم نداره.

قصهی امشو، فیلتر نداره.
سلام.
اومدم بگم:
از در سالن اجرای اولین استندآپ کمدی زندگیم دراومدم. نه هیجان داشتم، نه تپش قلب. انقدر به این روز فکر کرده بودم که برام، یه چیزی بود مثل رقصیدن یا رانندگی. که خوب بلدشی. که نه هیجانزدهت میکنه نه مضطرب.

از در سالن دراومدم و کلهام رو تکیه دادم به دیوار. صدای استندآپ کمدی از توی سالن میاومد و من احتیاج داشتم حرف بزنم. موبایل رو دست گرفتم و نوشتم. به گاه ارسال پیام، یه اینچ مردد شدم نکنه گیرندهی پیام، بفهمه من چقدر برام مهم بوده الان باهاش حرف بزنم. شرح حال بعد اجرام رو واسش نوشتم و گوشی تو دستمه و فکر میکنم، مستی و راستی؟! من از حجم راستی و صداقتی که روی استیج رو کردم، مست شدم.
ارسال رو زدم. پیامی که فرستادم، حاوی کمی احساسات، کلی برونریزی و اعتماد زیاد به یه آدم دیگه است. چشمهام رو میبندم. آخیش. چه بهتر که مستم. مست صداقت، مست ابراز، مست حقیقت.

همه عمر دنبال پنهون کردنیم. نکنه بفهمه باهاش چقدر حال میکنم؟ آره خوشتیپ، خودت رو میگم.
من رفتم روی سن. الان خودم رو تماشا کردم. کجیهام، صافیهام، درهم حرفزدنم، عشقم به خندیدن و دندونهام. چجوری جرات کردم جلوی ۱۲۰ نفر جوک بگم؟
چطوری و چرا؟ کجای من رها شد؟
اسب ناآرام درونم بود؟
چرا؟
کجایم را آزاد کردم؟
که جرات کردم حال بعد اجرایم را با او تقسیم کنم؟
چطور شد؟
چطور آدمیزاد آرام، آرام، نقش عشق به جان میکشد؟
این را که نوشتم، تازه قلبم آرام شد شهریار و میلم به خواب برگشت.
دراز کشیدهام و ساعتها شلوغی در تنم مانده. از بازتاب صدای خودم، تا رقصیدن، تا کارها، تا بغلهای نصفه.

خواستم بگم
شهریار
عشق من
کاش این شجاعت بعد از سن رو، بتونم هر شب داشته باشم. اونجوری همهی قصههام شفافترینه.