
بچهی بدغذایی بودم. از ماهیچه و گوشتهای ریشریش و رون مرغ و کلهپاچه بدم میاومد.
کباب دوست داشتم، کالباس، موز، خیار، نارنگی، توتفرنگی و رب انار.

شروین داداشم خوشخوراک بود. قوی، بامزه، کمحرف و گولهی آتیش. مثل فشفشه میدوید.

سنجابهای حیاطم بلاسوختهاند. با دم تکون دادن با هم حرف میزنند، خاک گلدونها رو بهم میریزن و لبهی حصار فضولی میکنند.

من دیگه بچگیام نیستم. تو هم نیستی. من دیگه بدغذا نیستم. گوشت قرمز و خوک و مرغ و پرنده نمیخورم. گاه ماهی، گاه میگو.

من دیگه عاشقی بیست سالگیم نیستم. کلهشقی بیستپنج سالگیم نیستم. من دیگه دنبال دردسر نیستم. من دیگه سیگاری نیستم. من دیگه حرف خلقالله شخمم نیست. من دیگه رضا صادقی و بک استریت بویز گوش نمیدم. من دیگه حتی شاملو و فروغ نمیخونم.

من شبیهترین به خویش خویشتنم این لحظه.
من، یه خط درمیون ورش میکنم. موزیکهای محبوبم رو از بر هستم. خرکی خرج نمیکنم. برنامهریزی میکنم. قویام. عاشق درس خوندنم. بلدم کارم رو توی دنیا راه بیاندازم.
من، عاشقی کردن شیداگونه رو کنار گذاشتم و با منطق با ملت آشنا میشم. از نه گفتن نمیترسم. ترسهام رو فهم کردم. با خونوادت در صلحم و قدر زنده بودن رو میدونم.

وقتی حالم خوش نیست، میرم کتابفروشی، یا جیم، یا گوشه مبل، یا پارک.
خودم رو وادار نمیکنم.

تماشای رد پای کودکان رو دوست دارم.
پایان