
در کوچه باران میآید و من کلی فکر کردم که باید زودتر بنویسم.
لپهی دیرپزی که از سوپر ایرانی خریدم روی گاز است. گوشت گیاهی سرخشدهی یخزده دارد باز میشود. عودی روشن کردهام و رو به پنجره دراز کشیدم.

در کوچه باران میبارد و چند روزی است صبحها شادمهر قدیمی گوش میکنم. باقی روز فیلمهای رندوم ایرانی میبینم. از فیلمهای ندیدهی قابل اعتنا، تا کمدیهای زبالهای که فقط در اتوبوسهای ویآیپی سیر و سفر میگذاشتند.
حکمت یکم: ایرانی یا ایرونی
ایرانیان خارج کشور به سه نحو با کشور مقصد، در این حکمت بخصوص، امریکا رفتار میکنند.
مقاومت: فارسی با همه حرف میزنند، فارسی زندگی میکنند، فارسی میمیرند. کلیدواژهها: کبابی خوبی ایرونی، فروهر، ممدرضاشاه، قبل انقلاب، اون موقعها، خاک ایرون، خانوم بانو گوگوش و غیره و ذلک.
فرار: فارسی جواب نمیدهند. اخبار نگاه نمیکنند. به جای Iranian میگویند Persian هستند. از ایران و ایرانی بر حذرند.
فریز: با ایرانیان محدود میگردند. اخبار را دنبال میکنند، میان فرهنگی زیست میکنند. در هیچ یک از دو جامعهی مبدا و مقصد کامل جا نمی افتند و لنگ در هوایند
من متعلق به جامعهی سوم، با دوز محدود معاشرت با هموطنانم هستم. حوصلهی پرسش و پاسخشان را در باب درآمد، چجوری اومدی، آخی سینما، راس میگن امین حیایی زنشو طلاق داده ندارم!
پس، زیاد فارسی حضوری اختلاط نمیکنم. حالا هم بعد از یک دورهی سنگین زندگی انگلستانی، احتیاج به شنیدن زبون فارسی دارم. اعصاب اخبار ندارم و خب…

حکمت دوم:
دیدی اینایی که میپرسن چطوری، میگی خسته. میگه خسته نباشی! مسخرهمون کردین؟
کسانی که وسواس دارند هم اوضاعشان همین است. مثلن میگویی، هی ببین. به فیل صورتی فکر نکن. و خب حدس بزنید چه نتیجهای دارد، شمایید و فیل صورتی تمامن.

کسانی که وسواس دارند، یا مضطربند، آگاه نیستند، یعنی اصلن آن خورهی روح بهشان مجال نمیدهد که اهمیت ماجرایی که مثل فرفره یا قرقره در سرشان میچرخد را بسنجند. فقط فکر میکنند به آن موضوع و از دریچهی فهمشان، نرمال جهان همین است.
مثل افسردگی قبل از پریود که چنان با جدیت موجهای هورمون را به سمت انسان هل میدهد که زیرش خفه میشوی، باورش میکنی و هر قدر تقویمت بگوید وقت تخمگذاری است، نچ! نمیتوانی قبولش کنی.

گفته بودم وسواس دارم؟ وسواس فکری؟ گفته بودم چقدر مضطربم؟
فکر میکردم این دوز از نگرانی طبیعی است. نیست.
فکر میکردم همه همینطوری فانکشن میکنند. نمیکنند.
ریشهها و الگوهایش را داریم با تراپیست جلو میبریم.
ولی.
میخواهم یک چیز خیلی خیلی مهم بگویم. میدانستید، که شکل عوض میکند؟ اضطرابم را میگویم. هی از در منطق وارد میشود. گاهی میگوید کارما فلان و بهمان. بعضی وقتها میگوید نفوس بد نزن. گاهی هم شیهه کشان، مثل یک اسب وحشی میتازد.

من یک موجود مضطربم.
که دیگر توان مضطرب بودن ندارم و به صورت فعالانه باهاش میجنگم. با تنفسهای عمیق. یادداشت نویسی. ورزش و تمرکز.

من دارم میجنگم. با الگوهای تکرارشوندهی اضطرابم.
من میآموزم از نو.

نپرسید چرا از پا عکس گذاشتم. به نظرم انگشتهای پا خندهدارند. هرچند ملت قرتی، عکس پا میفروشند آنلاین، بار دنیا و آخرتشان را بستهاند.

من چی؟ عکس پا گذاشتهام در وبلاگ فارسی زبان فخیمهام. یک دست پایاننامه مینویسد، یک دست پستهی نمکشیده پوست میکند.
دلم پفک میخواست البته. بزرگواری کردم به پسته بسنده کردم.

عمری اگر باشد، پاییز عکاسی از سر میگیرم. بی حرف پیش، کمی زندگی میکنم. بی مشق، بی مدرسه. معلمی شغل انبیاست.
دوست داشتم حکمتهای بیشتری بگویم ولی خوابم گرفت.
شهریار، بیبی،
دوست دارم از اینجا تا ته وسواسهام.