
باد میاد
حیاط
وحشتزده از حرفهام. کارهام. زندگی. سه ماه پیشرو.

این همه اعتماد به خویش میطلبد.
این زندگیای که میخواهم.
که بروم. بتازم. قربانی کنم. سر ببرم. شهید شوم. مریض شوم. عاشق شوم. بپاشم. احساساتم را کجا چال میکنم این روزها؟ لای کارها؟ تاب موهایم را چطور؟
برانچ؟
او؟
بستنی؟
نمیدانم.
من رسمش را یادم رفته؟
چقدر تنهایی بزرگ است. هر قدر میدوم به دیوارهایش نمیرسم. فراری نیست. همین است.
تنهاییم.
چه میخواهم؟ فیلم؟ سینما؟ تابستان؟ اضطراب این همه تصمیم دوید توی گوش و گردن کتفم؟
کجا رها کردم؟
کدامش را؟
شهوت قدرت را؟
چه میخواهم؟
آسودگی؟ رفاه؟ اعتبار؟ کانکشن؟
احترام؟!
احترام؟
انسانیت
اعتماد
اوه بیبی
بیبی
چه راهی اومدیم. همهش هیچ
این چند روز
این چند تا استنداپ آخر
فاک ایت
چقدر چیز فهمیدم راجع به زندگی
از اکتبر تا الان
تا همین دم
دم
به دم
دم بازدم
میشود دوباره دوست داشت؟
میشود.
در حیاطم.
آفتاب روی زانوهایم.