
دنیا پر است از آدمهایی که از تنهایی وحشت دارند. تنها رفتن، آمدن، رستوران رفتن، سفر کردن. من اما من.

گل کاشتم. آفتابگردان. گیاه کاشتم. پیازچه، گوجه ریزه و ریحون. به یاد بسپارم زیستن را، رشد کردن را. ستایش جهان را. اعتماد به روند جوانه زدن را.

کودک کوچک تدوینگر را بردم اتاق تدوین. نهاری دادم و نوشابه. برگشتیم به تدوین. سکانس بار.

دگر حرفی ندارم در باب فیلم.
فقط، امروز با دوستی قدیمی حرف زدم. ساکن ایران است. گفت، به یکی از آشناهایش که سودای مهاجرت به عنوان فیلمساز را داشته، مثال مرا زده، که بعد از چهار سال «خایههای باقر» هم بهش ندادند. پوف.
ندادند؟ نه لزوم داشت و نه میلاش، که لیست کنم چه کردم و چه شدم. لبخند زدم.
بله. در امریکا، دسته بیل هم دستت نمیدهند، هر آنچه هست، خودت مییابی و میسازی. حالا این که «دیگران» چطور ارزیابی میکنند مسیر رشدت را، مهم نیست. از صمیم قلب میگویم.
شاید در خطکش «دیگران»، این که بلدم، فروشندگی کنم، پول جمع کنم در کمپین، به جوجههای سینما کارگردانی یاد بدهم، به انگلیسی ده بار بازنویسی کنم و با مدرک MFA و فلوشیپ فارغالتحصیل بشوم، کلی دوست بسازم با زبان دوم و بهترین سوشی شهر را بلد باشم، مهم نیست.
مهم است که مهم نیست؟ نچ.

برای من یکی، «دیگران» مهم نبودند و این که خودم کجا ایستادم، با استانداردهایم، مهمترین است.
جدال من، با «حرف مردم» نیست، با «خویش» است.
خویش سختگیر که گویی ارتش است زندگی و دیسیپلین.
مدام گوش خودم را کشیدن که هی جوجه، میتونی بیشتر بری جلو.
هه! دارم پز میدهم که دهنش خودم را صاف کردهام که خود نیز، ناهنجاری است.
هنجار، تعادل است.

میدونی شهریار؟ امسال، ۱۴۰۲، سال مهربانی با خویش است.
تو برای مهر با خودت چه در ذهن داری؟