
اومدیم اتاق تدوین. تنهایی برای ادیت ویدیویی برای اپلای کار. با هاردهای قدیمیام.

در جستجوی فیلم و پوستر، عکس شانزده سالگیام بالا آمد. عینکی که دوستش نداشتم، دوستهایی که فکر میکردم انتهای جهاناند، اردویی که رفتیم و پوف.
به یاد آوردن نوجوانی را دوست ندارم. غم مرا میگیرد.

وقتی جووانتری، فکر میکنی، با این آدمها، تا ابد دوستی، همان اندازه که در حال مهماند، در آینده هم همیناند.
حالا که کمی گیس سفید کردهام، دنیایم کش آمده و چیزهای بیشتری در آن جا میشوند، تامام آن آدمها فراموش شدند. پوف…غباری در هوا.

از تراپی امروز که درامدم، خیلی اشک ریخته بودم. خیلی خیلی خیلی درد داشت. جای پررنجی از نه سالگی رفتم و برگشتم که در میانهی التیام، از زخمش، زار میزدم.
میدانی شهریار، تراپی، شجاعانهترین کار زندگی است. آنجایی که عریان میایستی جلوی گذشته و با بازگویی صادقانهاش خودت را بازیابی میکنی. زخمت را مرهم میزنی و میگذاری، این بار به آرامی خوب شود.
حالا، روز از میانه گذشته. قهوه خورده، با مادر و خواهر و برادر حرف زده، تراپی رفته، نهار خورده و شام پخته. قرار است بروم دانشگاه ادامهی تدوین دیروز.
چهارشنبه سوری ما، به شادی و آواز به سر شد و روزهای آخر اسفند، گرم و امن میگذرند.