
این بهترین قابی نیست که ثبت کردهام، قصهای هم که می شنوید، نابترین روایت عمرتان نیست. پس نیازی نیست کمربندهای ایمنیتان را محکم ببندید. برخیزید بروید تا آشپزخانه یک قدمی بزنید، لازم نیست خودتان را به یک فنجان قهوهی جان دعوت کنید. جامیوه ای را باز کنید و دو تا نارنگی ریز یا یک موز لکه دار بیاورید.
این شرط اول قصه گویی و قصه شنیدن است. "جدی نگرفتن" بوروکراسی تعریف شده برای رویارویی با هنر. چه در مقام خالق، چه مخاطب.
من فیلمسازم. یعنی تا به امروز خودم را فیلمساز معرفی میکردم و انقدر این امر برایم جدی و پر طمطراق بود که در طول زمان، لذت خوشمزهی تجربه ی چیزهای جدید را فراموش کردم. انقدر خودم را جدی گرفتم که دیگر قصه کوتاه ننوشتم، عکس نگرفتم، طراحی نکردم، شعر نگفتم. هر وقت هوس بازیگوشی هنرمندانه به سرم میزد به خودم میگفتم، نه! تو فیلمسازی. بچسب به کاری که بلدی.
میدانم، که شهرزاد قصهگو، شبی دلش لرزیده است، از ترس این که تا آخر عمر، کاری نکند و برای شهریاری که بر اطلس و ابریشم تکیه زده است تخیل ببافد. شاید همان شب با خودش فکر کرده، ترس مرگ، از ترس همیشه قصهگو ماندن ترسناکتر است. شاید همان شب با خودش گفته، بگذار بگذرد این روزها، گلدوزی را شروع میکنم، یا میروم باغ پشتی کاخ، درخت انار و به میکارم.
شهرزاد هزار و یک شب را به سر رساند، به شوق دویدن در نارنجستان.