
قصهام را نوشتم و نگه داشتم برای شبی دگر.
امروز، شازده کوچولو گوش دادم. برای بار هزار و یکم. آن جایی که شازده کوچولو از اخترک ب 612 رسیده به زمین. وقتی که روباه می گوید" کاش سر همون ساعت دیروز اومده بودی"
شهرزاد بعد از چهل شب، میداند قصه گفتن بلد است، میداند شهریار دل داده است. چیزی درونش میجوشد. چیزی فراتر از تلاش برای زنده ماندن.
این بار شهرزاد است که دوست دارد بجهد از بند بیاعتمادی و بداند حتی اگر هر شب قصه نبافد، شهریار صبحگاهان دستش را خواهد گرفت و در نارنجستان پشت کاخ در گوشش بخواند، تمام آن چه در چهل شب شنیده بوده است.