
این واقعی ترین چیزی است که در سرم می گذرد.
اصلن که چی؟ قصه نوشتن را می گویم؟ از عکاسی بیشتر لذت می برم. از خودم قول می گیرم که زودتر داستان شبم را بنویسم تا تمام بی حوصلگی و خستگی در رقص انگشتانم بر کیبورد شکل نگیرد.
بی حوصله ام. حتی عکس گرفتن از غروب هم سر ذوقم نیاورد. این آخرین سنگرم بود.