
این شسلی است. این هم دایی شاهاب، دایی بزرگ اوست. شسلی اولین مکاشفات شاعرانهاش را برای دایی شاهابش تعریف کرده است. دایی شاهاب، شسلی را جدی میگرفت و به حرفهایش گوش میداد. حتی زمانی که دستهای شسلی آن قدر کوچک بود که در مشت دایی جا می شد.
شسلی گفت "دایی، احساس میکنم درختها تشنشونه" دایی گفت "بله، بله، به نظر درختها تشنه میان" شسلی ادامه داد "گنجشکها دایی، گنجشکها هم تشنشونه" دایی گفت "بله حق با شماست، گنجشکها هم تشنشونه" شسلی کوتاه نیامد "مورچهها، دایی، مورچهها" دایی جواب داد "بله. اونهام به نظر تشنه میان"
دایی شاهاب، برای شسلی نامه میفرستاد، وقتی شسلی هنوز سواد نداشت. برایش پاستیل میفرستاد و برچسب عکسبرگردان. شسلی میدانست چقدر مهم است. شسلی سواد نداشت که شعر گفت.
از خانهی مادر جون، تا لوناپارک، پارک بزرگ همدان، هفت دقیقهای پیادهروی برای یک بزرگسال و سفری اعجابانگیز برای طفلی چهار ساله بود. دایی شاهاب، وقتهایی که میآمد همدان، دست شهرزاد را میگرفت و با هم پیاده میرفتند تا پارک. از کنار نردههای سبز رنگ دانشگاه بوعلی گز میکردند تا سنگفرش لوزی شکل پارک. در این مسیر شهرزاد شعر میبافت و قصه میگفت و دایی شاهاب گوش میداد و با جدیت تاییدش میکرد که بله، عجب نظر جالبی در مورد این گلهای زرد دادی.
سازهی فلزیای در میدان پارک نصب کردند. شکل هندسی انتزاعیای که شسلی را سر وجد آورد "دایی شاهاب، این میدان قاصدک است" و بعد خواند "قاصدک خوب من، تو بهترین دوست منی" و همین را دم گرفت تا اولین شعرش را بسراید.
دایی شهاب، دوربین عکاسی دستم داد، به من فرصت بازی در سریالش را داد، دستیار فسقلی استاپ موشن پایان نامهی فوق لیسانسش شدم، عکسم را برای مجلهی گل آقا فرستاد، شعرم را برای مجلهی سروش بچهها فرستاد و چاپش کردند. تمام اینها تا قبل از این است که هشت ساله شوم.
وقتی پانزده سالم شد، دوباره دوربین عکاسی دستم داد، کنون اف تی بی. وقتی بیست و دو ساله شدم، دوباره جلوی دوربینش بازی کردم. وقتی که در اواخر بیست و دو سالگیم، از رویاهایم برای مدرسهی هیلاج گفتم، مجال داد تا ایدههایم را در جهان بیرحم اقتصاد و هنر، پرورش دهم.
عکسی که میبینید، من بیست و سه سالهام، وقتی برای اولین بار دستیار دوم کارگردان در یک فضای سینمایی بودم.
سهم او، در شکوفایی خلاقیتم، تربیت هنرمند کوچک درونم و جدی گرفتن هنرم، بی نهایت است. هنوز که هنوز است، دیگران فکر میکنند، دلیل موفقیتم، اوست. حدسشان درست است. فقط نمیدانند که امیرشهاب، میانجی رشد و دیده شدن من نشد. او به من هنرمند بودن را آموخت، نه راههای میانبر را.
امروز تولد اوست و یک اقیانوس بینمان فاصله است. دلتنگش هستم. دلتنگ شبهایی که زنگ میزد، از هیلاج مستقیم بیا اینجا. حرف میزدیم، موسیقی گوش میدادیم و تخته بازی میکردیم.
تولدت مبارک، شا.
امضا، اَب.