ویرگول
ورودثبت نام
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گومن شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
خواندن ۳ دقیقه·۷ سال پیش

شب چهل و سوم" یا "هفته ی شهرزادیه"

از صبح داستان های بسیاری را مرور کردم که برایتان تعریف کنم. اما نهایتن، یاد این جمله افتادم. تاریخ دو بار تکرار می شود. یک بار تراژدی؛ یک بار کمدی.

پارسال که آفتاب سوختگی را در ساحل تجربه کردم، به خودم قول دادم بیشتر از سلامتیم مراقبت کنم. تا امروز.

صبح بعد از مراسم اهدای جوایز، امینه به عربی برایم تولدت مبارک خواند و با یک ظرف یخ زدیم بریم. رانندگی کردیم و ساحلی با شن قهوه ای و موج های محشر پیدا کردیم. دراز کشیدیم در آفتاب و من با موج های ساحل و ته مزه ی عشقی که دیروز دریافت کردم و رویابافی رفتم. خلسه است اسمش؟ وقتی نمی فهمی که پوستت در حال سوختن زیر آفتاب است؟ یا داغی نمی فهمی؟

قصه کوتاه، سوخته ام.

روز تولد میلادیم را به سوزاندن خودم در ساحل اقیانوس اطلس گذراندم. آدمیزاد، فکر می کند، لابد فکر نمی کند که کار به اینجا می کشد. که بلد است. می داند پیمانه اش را. که کجا باید تمامش کند. اما حقیقتش را بخواهید، قصه گو انقدر برای خودش داستان بافت که خوابش برد و یادش رفت که به زودی ته دیگ می شود.

شهریارا، برو ته گنجه را بگرد، ببین ضمادی، نوش دارویی، دم کرده ای در دم و دستگاه همایونیت پیدا می شود؟ تا من قصه ام را شروع کنم.

وقتی که رها کنید، هر چیز را، به ظریف ترین و منحصر به فردترین به زندگیتان بر می گردد. از مهر و توجه بگیرید تا پول و هدیه. جهان از آن مومنانی است که به آن چه از دنیا می خواهند، اطمینان دارند، دلسرد نمی شوند و می دانند، آنچه سهمشان است، پس می گیرند.

امروز، مهشید قشنگ، رفیق روزهای کوچه منوچهری و لاله زار گردی، زنگ زد. از وین، اتریش. تارا، دخترکش چند روز دیگر یک ساله می شود. کیک را داغ داغ از فر بیرون آورد و با شمع روشنی برایم تولدت مبارک خواند. اگر اسمش را خوشبختی نگذارم، بهشت است.

آفتاب سوخته، غروب تولد میلادیم، دم پنجره نشسته بودم، که نیلوفر، دوست موزیسینم زنگ زد از مینه سوتا. ویولا به دست، با کیک تازه از تنور در آمده و شمع. برایم تولدت مبارک زد، ملودی فرنگی و ایرانی را. هر دو را. اگر اسمش عشق نیست، بهشت است.

امینه، به کارکنان رستورانی که برای نهار رفته بودیم، سپرده بود که بعد از نهار به مکزیکی برایم تولدت مبارک بخوانند و کلاه قرتی به سرم بگذارند. بهشت خالص است؟ نه؟

این ماییم که جهانمان را بهشت می دانیم یا برزخ.

این ماییم که تصمیم می گیریم، آخر روز غر بزنیم به قرنطینه و دوری و دلتنگی یا مزه ی این محبت مجازی را به خاطر بسپاریم.

شهریار، بیا بنشین. شربت به لیمو خوردم.

شهرزاد قصه گوهزار و یک شبتولدآفتابمهاجرت
۷
۱
شهرزاد قصه‌گو
شهرزاد قصه‌گو
من شهرزاد هستم. قصه گفتن را خوب بلدم. فیلم می‌سازم، عکس می‌گیرم و هزار و یک شب روایت می‌کنم. در حاشیه کوه الوند، همدان، محله‌ی جوادیه بزرگ شدم. الان ساکن شهری کوهستانی در قلب غرب وحشی هستم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید