
فکر می کردم سی و یک ساله شدم، اما کاشف به عمل آمد این سی و دو سالگی است.
امسال دو تولد دارم، امروز، که در تقویم خورشیدی، شسلی به دنیا آمده است. فردا، که به تاریخ پاسپورتم متولد این سرزمین عجایبم. سال کبیسه است و سرتان را با جزییات سال کبیسه به درد نمی آورم.
صبحم را با یاد گرفتن دستور حمص، از هم خانه ام، امینه آغاز کردم. اولین تجربه ی غذای عربی ام واویلا شده و بیایید و ببینید. امینه، برایم آهنگ تولدت مبارک جلال همتی گذاشت و در تماس ویدیویی با ایران، مادربزرگم به صورت داوطلبانه کلی رقصید و آن قدر قربان صدقه اش رفتم که خدا می داند. باقی روز، پر است از کادو و تلفن و تماس ویدیویی.
بهترین تولد عمرم بود. غریب است، نه؟ هیچ کدام از عزیزانم، هیچ کدام، هیچ کدام، به صورت فیزیکی کنارم نبودند. آما، چقدر عشق و مهر خالص دریافت کرده باشم خوب است؟
امسال، زور الکی نزدم که حتمن کیک بخرم، هفته ی آینده کیک شکلاتی می پزیم. اما رفقای دوازده سال پیشم، ساناز و گلسا از همدان، بنفشه از کانادا، زنگ زدند، در خانه هایشان شمع به دست گرفتند و من از دل سرزمین های جنوبی فوت کردم.
مرجان را پیشتر معرفی نکرده ام در داستان ها، قصه کوتاه کنم که پانزده سال پیش، ازش اجازه گرفتم و اسمش را به عنوان خواهر در فیسبوکم ذکر کردم. مرجان چه کرد؟ زنگ زد به عمه از اصفهان، به پسر عمه هایم در کالیفرنیا و تورنتو، خواهر دیگرش در اصفهان و یک ساعتی سر به سرم گذاشتند که یک سالی پیر شدی.
امسال، مثل بچگیهایم، روی در و دیوار و یخچال روزشمار تا تولدم ننوشتم. به هیچ کس یادآوری نکردم. در اینستاگرام و فیسبوک پست نگذاشتم. امسال، باور داشتم، آنان که بخواهند، یا بدانند، یا بتوانند، مهرشان را با من تقسیم می کنند.
نه خبری از کلاه بوقی بود، نه الکل، نه ماکارونی. نه کسی از ده تا یک برایم شمرد. بعد از صبحانه، با امینه نشستیم پای اسکایپ، زنگ زدیم به نیلوفر در مینه سوتا، همان دوست موزیسینم. من و نیلوفر، مراسم "گلاب، گلاب کاشونه" را به صورت دوزبانه اجرا کردیم و کادوها را در معیت امینه باز کردم.
آخر شب است. هزار و یک لغت کم است که عرش کبریایم را توصیف کند. حالم، به شادمانی همین عکس است. در آغوش پدرم. امسال، را با دو اسباب بازی جدید شروع کردم، وودی و مرد طلایی.