
عجب عکسی شد! خودم هنوز دارم کیف میکنم. رفته بودم تماشای آفتاب غروب، حوصلهی زیادی برای این عکس خرج کردم. از رقص پرچم بگیرید تا فوکوس.
امروز، جای نیش حشراتی که دم برکه حسابم را رسیدند قرمز شده و مدام میسوزند. عاقبت کسی که طبیعت وحش ایالت جنوبی را جدی نگیرد همین است دیگر. دم ظهر بود که غرور و بادی افتاد به سرم که، بله! من میتوانم فردا هم برای سومین روز متوالی در سکوت بگذرانم. اصلن چقدر این جهان بدون تکنولوژی خوب است. تازه نهارم را خورده بودم و در لذت هضم، برای خودم تاج افتخار میساختم.
عصر را دم ساحلی گذراندم، پر از مردمانی بی ماسک، فارغ از جهان، نوشیدنی به دست. چند بار شنیدم کسی میگوید "شهرزاد" بر میگشتم و خب، چه کسی ممکن است مرا در این اسکله بشناسد. که اگر هم آشنایی باشد یحتمل شری صدا میکند. اینجا، نقطهای است که فهمیدم سکوت بس است. دلم تنگ شده برای شنیدن اسمم.
روزهای آخر سی سالگی را به غایت زیستم. امیدوارم این عادت را به سومین دههی زندگیم ببرم و حل شود در وجودم.