
این آخرین تصویر دیشبه. سهشنبه روزی ۱۲ اکتبر. بعد از تست بازیگری ۳ ساعته، دو ساعت ورزش، شهیده شهرزاد رسید پارکینگ. سیندرلا، بپا ماشینت نشه کدو!

این عظمت کولهبار، دیروز من رو تعریف میکنه. همیشه وقتی عکسهای ملت رو در سوشال مدیا میدیدم که سخت کار میکنند، باشگاه میرن، غذای سلامت میخورن، غبطه میخوردم و فکر میکردم آسونه. چون شما یا من، به عنوان مخاطب، این لحظهی تامام شدن رو میبینیم، نتیجه رو.
ما به عنوان مخاطب تماشای زندگی دیگران، تلاشها، تردیدها و خستگیها رو نمیبینیم. راستش رو بخواین، الگوی زندگی سالم، راز شادی، رمز موفقیت، هیچ کدوم معجون پیچیدهای نیست. فقط باهاس بچسبی به کاری که داری میکنی، حالا هر چی که هست.

همینقدر شنگول بودم ۱۲ شبی! کوله پشتی، دوربین، سهپایه، کیف باشگاه، عینک طبی، هدفون، کاپ چایی و کلیدها رو به یک دور بارکشی آوردم خونه.
زندگی انجام همین امور ریزه ریزه روزمره است. ظرفها رو همون موقع بشوری، ایمیلت رو در جا جواب بدی و کار امروز به فردا میفکنی.

پونزده نفری اومدن واسه تست بازیگری. اسمهایی که تا حالا تلفظ نکردم. همه به من نگاه میکنند که حکم جهاد بدم. ۵ تا سکانس، ۶ تا نقش مختلف و باهاس اینا رو باهم بچینم بیان اتود کنند.
هر کاری، هر کاری رو زمانی یاد میگیریم که انجامش بدیم. تئوریسین بودن خیلی آسونه. این که مثلن بدونی باید به بازیگرها احترام بذاری، مطمئن شی کسی از قلم نیفته. همه احساس خوبی دارن، با وجود ماسک، ملت رو دونه دونه بشناسی و به اسم صدا کنی.
وقتی در موقعیتی، یه اسم رو ممکنه اشتباه بگی. میدونی رابرت دوست داره «درو» صداش کنن، ولی مغزت به یاد نمیاره.
یا اینکه باس حواست باشه، این بازیگر ۱۷ ساله است و زیر سن قانونیه. یا اینکه، الان ویروس کرونا هنوز کنارمونه و به بازیگران توضیح بدی که دستشون رو ضدعفونی کنند قبل از دست زدن به وسایل صحنه.
کارگردانی، اون شکلی که من تعریفش میکنم، یه رهبری هنرمندانه است با علم به ظرافتها و شکنندگیهای وجود انسانها.
این که چطور، با بازیگران مختلف خوش و بش کنی. چجوری باهاشون دوست بشی.
بازیگری داشتم دیروز، نائومی. قدبلند، موهای کوتاه طلایی نقرهای با صورتی جدی. آدم درونگرایی به نظر میومد و وقتی رسید، اسمش رو به اشتباه گفتم «شان» تصحیحم کرد. سعی کردم در بریک تست باهاش حرف بزنم، آسون نبود، چون خیلی ابراز نمیکرد و برام سخت بودم بخونمش.
بازیگر دیگرم، سزار، مناسب نقش نبود. وقتی عکسش رو دیدم به نظر گزینه معقولی بود، در زمان خوانش، نه.
درسته که سزار، دور بعدی رو با ما نیست، ولی وقت گذاشته و با احترام حضور پیدا کرده. باید با احساس خوب بره از این تست بیرون.
دنی، پسر قدبلند جوان با موهای بلوند تا روی شانه. چشمش نقش سایمون را گرفته بود و عذرخواهی کرد به اندازهی کافی خوب نبوده است، چه کار کند بهتر شود. چطور بگویم سایمون من نیستی؟ گفتم میتوانی آنتونی باشی.
قصه زیاد است از دیروز. بخش زیادی از انرژیام را صرف کردم تا بتوانم استعدادها را، بازیگرها را بفهمم.
هی، شهریار.
میدونی چه حالی دارم از دیروز؟
انگاری دوباره عاشق شدم. مثل اون وقتایی که کنار تو بودم و تموم ستارهها واسه من چشمک میزدند. مثل اون وقتایی که اسمت روی گوشیم میافتاد و من قند تو دلم آب میشد که شهرزاد توام.
شهریار،
آدمها وقتی عاشق میشن، دنیا و اهل دنیا واسشون آسون میشن.
شهریار،
من دوباره عاشق شدم.
دوباره خوشبختی رو مزه کردم.
من دیگه از عاشق شدم نمیترسم.
دوباره طعم هیجان محشر خوشبختی.
پ.ن
دیشو، بعد مدتها بدون آلارم صبحگاهی خوابیدم. صبح دیر بیدار شدم و از بعد از قهوهام، به بازیگرهای دیروزم زنگ میزنم و خوش و بش میکنم.
پ.ن ۲
ریزهریزه، میری جلو، میشه دریا، میشه جاده. میشه جادهی ابدیت من!