
بکن ای صبح طلوع، که قشنگترین ایام است صبح.
نور صبحگاهی پنجرهی اتاقم، راهش را پیدا میکند به حولهی زرد آویزان در حمام. من بچه میشوم. شسلی میشوم و محو سایهها میمانم.
خوش آمدید به شب ۴۴۴
دیگر حساباش از دستم در رفته که کدامتان از کی همراهم شد و کدام خواننده از کی با من است. بله. من هم حواسم به شما هست. وقتی پشت سر هم قصهها را میخوانید، من هم دنبالتان میکنم. وقتش هست بگویم چقدر خواندن کامنتهایتان کیف میدهد. اینجا، در این سرزمین پنجاهستاره، اولین چیزی که صبحها چک میکنم، کامنتهای ویرگول است. بارها و بارها صبحم ساخته شده با نظرات بامزه، احساساتی و محشرتان.
با خودم شرط کردهام، جواب کامنت ندهم که ارتباطمان همینطور بماند. خلاصه که، درجه یکید. برویم برای برداشت دوم و اکشن
قصهی امشب: وسیله

من میگم آدمها رو از چند مجموعه اشیا میشه کمی شخصیتر شناخت
توضیح واضحات ندم. خودتون میدونین از چی میگم. اصلن این عکس ما رو گمراه کرد از مسیر قصه. برگردیم. برداشت سه.
خوش آمدید به شب چهارصد و چهل و چهارم

این عکس را گرفتم. برای بازسازی نه آنچه که رفت. برای آنچه میسازم. برای این که بدانم و میدانم، میخواهم موهایم صافم را بیشتر به کله ببینم، هر چند صاف کردن آن عظمت کلهی فرفری، در این سرزمین پررطوبت ساحلی، انرژی میبرد. ولی میدانم، چه میخواهم. از موهایم، دوستهایم، روابطم و خودم.
سرمهی زیر چشمام را پاک نکردم. تسبیحام را از گردن نکندم. من برای دیدزدن خودم به ملاقات خویش در آینه نیامدهام. آمدهام با شهرزاد پارسال ملاقات کنم.

هی! تو رسیدی! به خیلی چیزهایی که فکرشون از سرت میگذشت. دوست پیدا کردی، فیلمنامهات عالی پیش رفت، این گوشیت دوباره شکست، کله رو بلوند کردی، یه دو جین آدم دور ریختی، دو تا پلاستیک کاغذ و نامه.
هی، شهرزاد! امشو که ماه رو دید میزدی و قربون ستارهها میرفتی شنیدم صدات رو. که هی شنگولبازی میگفتی چقدر خوشحالی اوضاع ردیفه. این که شکرگزار این دوشنبهای.

غذای خونگی خوردی، سر کلاس به حرف بامزهت خندیدند و موهای صافت رو دوس داری.

فکر کنم خیلی هیجانزدهم. بریم برداشت چهارم و …اکشن
سلام به شب چهارصد و چهل و چهارم خوش آمدید.
امشو، روز و شام خوردن و تلفنکاریهای همیشه که تامام شد، رفتم اطراف محل راه بروم. من عاشق اینم که وقتی کسی توی کوچه نیست، بروم قدم بزنم، با خودم خلوت کنم و گاه زیر لب پچپچ کنم.
امروز، همسایهم پیام داد که مرد مشکوکی در چمنهای دم در راه میرود و او نگران شده است. چون چند خبر گم شدن این روزها در این شهر شنیدهایم. نمیخواهم هیچ کداممان وحشت کنیم، ولی چرخی در اینترنت زدم و تعداد گم شدگان هر روزه در آمریکا زیاد است. نمیگویم چند تا، ولی زیاد. خلاصه برای اولین بار، یک ریزه دلم خالی شد رفتم توی کوچه نصفه شبی، ولی خب، اهل محل آشنایند و نترسم.

میدانی، آگاهی مصونیت نمیآورد. نهایتن در ارتباطاتمان در جهان، مدام در معرض آدمهای سخت و آسانایم. شاید بسیاری از چیزهای اطرافمان را نشود کنترل کرد، ولی نحوهی عکسالعمل ما به آنها را میشود هدایت کرد.

من فکر میکردم اگر بیشتر بدانم، دیگر در تلهی روابط ناسالم، آدمهای بدقلق و همکاران سختخلق نمیافتم، ولی سخت در اشتباه بودم.
زندگی و چیزهایی که برایمان ناهنجار است در جریان است، اگر خویش را بشناسیم، احتمال ارتکاب خطای مشابه را پایین میآوریم.

یک ساعتی است قصه مینویسم و خواب، دوید زیر پلکهایم.
منبر کوتاه، نه قاضیای هست، نه قضاوتی.
کیف کنید و به دیگری و خویش آسییی نزنید