
تو تموم این سالها، مخصوصن از ورود به سی سالگی تا الان، هیچ چیزی مثل دیسیپلین و وفاداری به یک برنامه، ارادهام رو قوی نکرده.
اول از چیزهای ساده شروع کردم. بعد از جدایی از دوستپسر اسبق و روزهای دلتنگی، با کمک تراپیستام، مدیریت زمان و احساسات رو تمرین کردم.
قرار گذاشتم با خودم، که در طول روز به رنج جدایی و اندوهش فکر نکنم. به خودم بگم امشب ساعت ۹. بعد شب، راس ساعت ۹، به قولم وفا کنم. بشینم موسیقیهایی که من رو یادشون میاندازه گوش کنم، عکسهاش رو ببینم، یادداشت بنویسم، گریه و بیقراری کنم، تا بالاخره آروم بگیرم.
وقتی توی اوج بحرانی، خیلی سختگیرانه به نظر میاد. انقدر انجامش دادم تا یک شب ساعت ۹ گفتم، هوم، راستش رو بخوای شهرزاد حوصله گریه ندارم. بیا سریال ببینیم. از سرم افتاد و تونستم عبور کنم.
هیچ واقعهای از ذهن ما کاملن پاک نمیشه، فقط ماجرا هضم و پذیرش درستشه.
درسی که یاد گرفتم این بود: لازم نیست بشکنی تا بخوای دوباره شروع کنی. هر روز شروع کن!
بعد از تماشای معجزهی «پیوستگی»، شروع به مدیتیشن کردم. هر شب پنج دقیقه چشمهام رو میبستم و تنفس میکردم. انقدر پیش رفتم تا مدیتیشن شد بخشی از روتین روزم و تاثیر حواسجمعی در لحظه رو، مدام در زندگیام میبینم.
هفتهی پیش گفتم تصمیم دارم چالش چهل روزهی مراقبت از خویش رو داشته باشم؟ بعد از تغییر فضای کار، تمیزی و دور ریختن چیزهایی که لازم ندارم، دفتر شکرگزاری، نوبت رسید به چالش هیجانانگیز، روزهی سکوت.
من سال گذشته، اوایل قرنطینه هم، دو روزی را در سکوت و بی تکنولوژی گذراندم. تجربهی عجیبی است. دفعهی قبل، اولین چیزی که طلب کردم، موزیک بود. صبح روز اول را مفصل با صدای بلند زار زدم. یازده صفحه یک نفس از حالم نوشتم، یک کاسهی بزرگ انگور خوردم و کلی آب. بخش زیادی از روز را رفتم طبیعت و عکاسی کردم.

امروز چطور گذشت؟ به دور از کلام و تکنولوژی. سه بار، هر بار سه دقیقه، دست به موبایل شدم.
دیشب که به چند نفری که معمولن با من در تماساند، گفتم فردا نگران نشوید، من در دسترس نیستم، تصمیم جدیدی گرفتم.
اول میخواستم کلهی صبح بروم طلوع ببینم. روی شنها راه بروم، آب کرفس بخورم و تلویزیون روشن نکنم.
ولی، این بار میخواستم همه جبر نباشد. جبر و اختیار را با هم تجربه کنم. ببینم اگر، دست خودم را باز بگذارم و با اراده، این ریاضت اختیاری را تجربه کنم، چه رفتارهایی از خودم نشان میدهم.
صبح، زود بیدار نشدم. وقتی هم چشمام به ساعت افتاد، فقط قل خوردم در ملحفهها. به رویاها و آرزوهایی فکر کردم که باقی صبحها، غیرضروری به نظر میرسند.

موبایلم را در اتاقم رها کردم و با قهوه نشستم به نوشتن. این بار بیست صفحهای از افکارم پیاده شد.
اول با شرح احوال و برونریزی اضطرابهایم شروع شد. بعد راهحلیابی. وقتی برنج داشت دم میشد، آدمهای زندگیام را یک بار لیست کردم. کسانی که حداقل هفتهای یک بار، میبینمشان، صدایشان را میشنوم با بهشان فکر میکنم.
دانهدانه، نوشتم فکر میکنم از من چه میخواهند، من از آنها چه طلب میکنم، در چه شکلی، ارتباط سازندهای با آنها دارم. یک ساعتی طول کشید. نهایتن ۳۸ نفر بودند.
بگویم منحصر به فرد بود؟ بگویم امتحان کنید؟
فقط، حیفم آمد ندانید در خلوتنشینی، چقدر آدمیزاد صدای خودش، نیازهایش و بحرانهایش را بهتر میشنود. راحتتر میتواند مناسبات شاد زیستن را برای خویش و اطرافیاناش فرآهم کند.
بعد لیستی نوشتم از نیازمندیهایم در زمینهی بدن و سلامتی، آرامش روانی، مدرسه و مشق، فیلم و هنر، پول و قبض و دست آخر، در این دوماه روبرو، میخواهم خودم را در معرض چه چیزهایی قرار دهم؟
تماشای یک مستند در باب مضرات شکلات؟ تمرینات جدید برای قوی شدن عضلات شکم؟ پادکست دربارهی انگیزه؟
در پادکست جافکری، مثال جالبی ذکر شد.
این که اگر ما، زندگیمان، یک قایق بادبانی کوچک در میانهی دریا باشد، اگر ندانیم میخواهیم به چه سمتی برویم، هر موج کمجان، میتواند ما را با خود به هر طرف بکشاند.
بعضی از ما، تصویر ایدهآلی داریم که فقط موجب غصهخوری است و بیشتر از اینکه نماد رسیدنها باشد، تصور مسلم ناکامیهاست.
مثلن اگر من دوست دارم دوندهی بزرگی شوم، اما هر روز بالاترین مسافتی که طی کنم، فاصلهی تخت تا مبل باشد، اما خودم را با تصویر «من دونده»، سرگرم منم، فقط تیشه به روح خویش زدم و تامام.
سالها پیش، تصویری از خودم داشتم، در حال دریافت نخل طلایی کن، با هیکل ورزشی و پیراهن ماکسی مشکی و موهای آراسته، که یک جوک بامزه به زبان فرانسوی روی سن میگویم و مخاطبین سالن، سر شوق میآیند.
در این تصویر، من هنرمند، موفق، زیبا، ورزشکار، مسلط به زبان فرانسوی و بامزه هستم.
سالیان سال، این تصویر خوشمزه را با خودم داشتم و در مقایسه با آنچه در آینه میدیدم، خود واقعیام، نماد شکستخوردگی بود!
چیزی که برای خودم ساخته بودم، با من واقعی فاصله داشت. البته! نکته این بود که من هم، هیچ قدمی برای رسیدن بهش برنمیداشتم. فقط با تصویر «اگه میتونستم، میشد…» خودم را شکنجه میدادم.
تا بالاخره، یک روز تصمیم گرفتم این تصویر رویایی را تبدیل به مجموعهای رفتار روزانه بکنم و فاصلهام را مدام با رویایم کمتر کنم.
میبینی؟ همین شکلی میشود به سمت آن تصویر مطلوب قدم برداشت. حرفمان رسیدن نیست، قدم برداشتن است.
چیزی که به ما سمت و سو بدهد.
من، تمام این هفته خودم را رنج دادم.




این بلایی است که ما هر روز سر خودمان میآوریم. «اگه میرفتم جلوتر میشد…» یک حاشیهی امن محشر است. برای کسانی که رویای بزرگ دارند و ترسشان از شکست، بزرگتر.
پس در مخمل نرم، یه روزی، یه جایی، یه کسی، انقدر قل میخورند که عمر تامام شود.
رویای بزرگ، مسوولیت میآورد. مسوولیت مراقبت و پیوستگی.
غروبها، پرندگان، غورباقهها، جیرجیرکها، همه شلوغ میکنند. من، دور خانه را چند بار زدم و آنقدر ذهنم تمیز بود که نه نیازی بود به گفتن جملات مثبت، نه از یادآوری چیزهای قدیم لذت میبردم. صدای غروب، رد صورتیای در آسمان. هواپیمایی رد شد و من به یاد آوردم از وقتی از تهران با هواپیما آمدم، دیگر سوارش نشدم.
به یاد آوردم. سه ماه دیگر، سومین سالگرد ورود من است به این سرزمین پنجاه ستاره.
قصهی طولانیای بود جانا، اختتامیه مفصل میطلبد.
هر بار، که خودمان را به چالش دعوت میکنیم، یک قدم جلوتر میرویم. نه از دیگری، از نسخهی ساکنمان.
مقصد را رها کن! بیا کیف مسیر را بکنیم.