
ببار ای شعاع غروب که جز تو پناهی نیست.
اگر از هر کدام از ما، چه کلماتی را بگیرند نمیتوانیم متظورمان را برسانیم؟
اول خواستم بگویم تکیهکلام هر یک از ما چیست، بعد دیدم منظورم چیزی بیشتر از دمت گرم و جیگر است.

جهان، کلمه، زیست، تجربه، گلبازی، جیگز، آگاهی و آسمان، لغات محبوب و معمول من هستند.

مارک، همکلاسیام، کارگردان جوانی که تابستان سر پروژهاش بودم، پیام داد یکی از بازیگران جوان پروژهمان، جاستین، امروز در اثر کرونا درگذشت. من، سه قدمی جاستین بودم دو ماه پیش، یقهاش را صاف میکردم و جای نگاهاش را چک میکردم. چندباری حرف زدیم و چقدر مسخره. جاستین، سه بچهی قد و نیمقد برای همسرش به جا گذاشت.
مارک باید نقش جاستین، را در فیلم بازنویسی کند، چون فیلمبرداریش تمام نشده بود.
نمیدانم چه بگویم، حیف جان آدمی! مارک سوگوار این غم است و در عین حال نمیداند با سکانسهای باقیماندهی حضور بازیگری که زیر خاک است چه کند. خود این قصه، صدها بار از فیلماش دراماتیکتر است.
لابد چون زندگی، واقعی است.

از من کدام عادتها را بگیرند فلج میشوم؟ فرار کردن؟ پناه بردن به گوشهی خلوت غارم؟ نوشتن؟
از من کدام رفتارها را بگیرند تمام میشوم؟
تلاش برای مراقبت از خود؟ ترس از متصل شدن به دیگران؟ تعلل در تامام کردن مشقها؟

از من کدام طعمها را بگیرند، زندگی بیمزه میشود؟
قهوهی صبح؟ پلوی دودی؟ پرتقال؟

از من چه میماند؟ گیجی؟

به خودم میگویم «گیج» که زمان بخرم؟ که دور و برم را برای جواب نجورم؟ که پشت باهانهها قایم شوم؟
بگویم امروز، این هفته، این ماه، دارم «سوال» را میفهمم!
ببین شهریار، در کندوکاو سوال، مساله حل نمیشود. جواب وقتی میرسد که مساله را حل کنی، نه تماشا.
حالا هی لیست بنویسیم، هدفگذاری کنیم، برای آن روزی که بگوییم آمادهایم برویم سراغ جواب.

این شما و این استیشن دادهگر برای ادامهی کار و کشاورزی. مساله را به اندازهی کافی دید زدهام و وقت نوشتن جوابهاست.
روزی یک قدم، چند جواب.
توی کتاب نوشته، تنبلی کار زشته.
جامهی تعادل تن کن!