
شهریار، نمیدونم توی این قصه حتی باهاس صدات کنم یا بگم شهریار، بذار قصهی پارسالام رو بگم.
این عکس، را دومین بار است پست میکنم. یک عکس معمولی است. سلفی آینهی دستشویی.
پارسال، همین روز این عکس را گرفتم. موهایم نیمه فر و نیمه صاف بودند. میخواستم دلبری کنم، شهریار.
با خودم، با شهرزاد قصهگو، شهرزاد تخس، کلی بالا پایین کردم که برای “او” که فعلن در این قصه “او” صدایش میکنیم، عکس را بفرستم یا نه.
دوستاش داشتم. بعد از مدتها کسی را اینقدر خالصانه دوست میداشتم. از صمیم قلب، با پذیرش چالهچولههای شخصیتیاش و علم به کاستیهای خودم.
میدانی، برای من جوانتر، دل باختن آسانتر بود، آما بعد از هجرت، قرنطینه و هزار و یک اوج و فرود، باز کردن قلبم که هیچ، راه دادن “او” به لیست تماسهایم هم، قدم بزرگی بود، چه برسد به دلبری کردن و توجه خواستن.
از وقتی مهاجرت کردهام، روابطم با دنیای مردان خیلی مشخص است. یا رفیقاند، که مطمئن میشوم دریچههای دلبری را حتی به ناخودآگاه و از سر شیطنت باز نشود. چون عاقبت ندارد. بالاخره یکی از طرفین بازی را سر سوزنی جدی میگیرد و تامام دوستی قشنگ، تباه میشود.
روزگاری هم اگر ندانم کسی متعلق به جامعهی رفقاست یا دلبران، پرسش میکنم. اعلام میکنم در سرم چه میگذرد و در اولین فرصت، با جوهر رابطه روبرو میشوم. زندگی آسانتر و کمدردسرتری است، با اختلاف.
یا رفیق نیستند، دلدارند. که خوب، مکانیزم خودش را دارد و تعاریف دیگری.
چه شد که من آن غرور کلهپوکی و سودای دنبال کردن آدمها را در تاریکی و گیجی کنار گذاشتم؟ همین عکس.

“او” که آنطور برایش تب میکردم، (بعید میدانم هنوز هم بداند چقدر عشق در دلم برایش داشتم)، این عکس را از من، باز هم بگویم من که حتی از سر بیکاری و توجهطلبی با ملت چت هم نمیکنم، چه برسد به عکس و موزیکبازی، دریافت کرد. عکس من، آنقدر خجالتزده که نگاهم را دزدیدم با یک سوال: فر یا صاف؟
داشتم دو روی وجودم را، کلهی صاف و فرم را. این میانهی مرز رفاقت یا دلداری را حجتتامام میکردم، که هی! ببین، میخواهم بدانم راجع به موهایم چه فکر میکنی. بیا یکسرهاش کنیم.
دو روز دیگر، شاید جرات کردم و گفتم ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۰ بر من چه گذشت و چرا این روزها مدام ”او” در یاد من است. و این عکس.
عصبانی بودم. از مهر در دلم به “او”
مدام به این عکس فکر میکردم. چرا ازش پرسیدم صاف یا فر؟ چرا این جای وجودم را با او تقسیم کردم؟ چرا برایش دلبری کردم. آه و هزاران آه کشیدم.
گاه، ما درسها را از راه سخت یاد میگیریم. درس “پذیرش حقیقت” را از او یاد گرفتم، هر چند که خود از حقیقت عاری بود.
جانا، اگر به یاد قدیم گذارت افتاد، حالا دگر میدانی چقدر دوستت داشتم. اگر هم که دیگر هزار و یک شب نخواندی، آنان که در کنارم ماندهاند میدانند که چرا شدم آدمی که الان هستم. که چرا سوال میپرسم، تماشا میکنم، باور میکنم چیزهایی را که قلبم را به درد میآورد اما، حقیقتاند.

دوستی داشتیم مدام میگفت دیکتهی ننوشته غلط ندارد. باهاس بریم توی دلش، تا بفهمیم کجاش درسته.
حکمت آخر بگم و بریم.
مثل اون جملهی ادیبانه که میگه “هر چیزی رو بذار سر جاش همون موقع” اون طوری همیشه منظمی.
”هر حقیقتی رو، هر قدر سخت، همون روز قبول کن”
هی توجیه و توضیح نیاز واسه سد ساختن بین واقعیت و احساساتت. شاید در لحظه هضماش، خیلی درد داشته باشه. ولی در طولانی مدت، رودل نمیکنی و با دنیا صافی.
صاف صاف!